Uzay, uzun zamandır insan keşfinin son sınırı olarak görülüyor. Şimdi yapay zekâ için de bir deneme alanına dönüşüyor.
Mayıs ayında NASA ve IBM, sıkıştırılmış bir yapay zekâ modelini Uluslararası Uzay İstasyonu'na ve bir uyduya yerleştirdi. Bu model, benzerleri arasında ilk kez uzayda yörüngeden selleri ve bulutları tanıma yeteneğini sergiledi.
Temmuz ayında Uluslararası Uzay İstasyonu'ndaki astronotlar büyük bir dil modelini test etti. Model, bakım prosedürlerine ilişkin soruların yanıtlanmasına yardımcı oldu.
Bu testler, uzay mühendisliğindeki bir kaymayı yansıtıyor. Onlarca yıl boyunca Dünya'daki mühendisler araçların davranışını kesin olarak belirledi. Şimdi araştırmacılar, üretken yapay zekâ gibi belirlenimci olmayan sistemlerin uzay araçlarına çevreyi yorumlama ve görevleri planlama konusunda daha fazla esneklik kazandırıp kazandıramayacağını sınıyor.
Teknoloji, henüz bir aracın yönetiminin kendisine emanet edilmesinden uzak. Ancak mühendisler şu soruyu sormaya başlıyor: Görevler daha karmaşık, daha uzak ve daha çok sayıda hâle gelirken böyle bir otonomiden vazgeçilebilir mi?
NASA'nın yazılım, robotik ve simülasyon biriminin eski başkanı Robert Ambrose, otonominin çoğu zaman belirlenimci bir sonuç vermediğini belirtiyor. Mühendisler uzun süre böyle bir öngörülemezlikten kaçındı, ama şimdi onu yönetmenin yollarını arıyor.
Europa gibi uzak görevler otonomiyi zorunlu kılıyor: su buharı bulutları gibi ani olaylara tepki vermek, gemideki kararlar olmadan mümkün değil.
Uzaydaki ticari patlama bu tür teknolojilerin benimsenmesini hızlandırıyor, ancak mikro yerçekimi fiziği Dünya'da eğitilmiş modellerin uyarlanmasını gerektiriyor.
