Himalayaların eteklerinde, dar patikaların taş evli köylere uzandığı yerde, Uttarakhandlı kadınlar yerel arılarla kadim birliği yeniden canlandırıyor. İthal türler yerine Apis cerana'yı — yüzyıllardır evlerin duvarlarında ve ağaç kovuklarında yaşayan küçük, dayanıklı arıları — seçiyorlar. Bu seçim yalnızca bir alışkanlık değil: onlar olmadan elma, kayısı ve yabani bitkilerin hasadının yok olduğu tozlaştırıcıları korumaya yardımcı oluyor.
Nala, Bhiri ve Giriya köylerindeki «Arıcılık Sanatı» gibi projeler şimdiden onlarca kadına eğitim verdi. Kovanlar alıyor, arı kolonilerine bakmayı, bal toplamayı ve hatta balı devlete satmayı öğreniyorlar. «Madhu Shakti» kapsamında 750 kadın arıcı yetiştirilmesi planlanıyor ve bal ile tozlaşmadan elde edilen gelir üçte bir oranında artabilir. Bu tür girişimler ailelere para kazandırırken aynı zamanda bölgenin biyolojik çeşitliliğini koruyor.
Yerel Apis cerana arıları dağ iklimine daha iyi uyum sağlıyor ve getirilen Apis mellifera'dan daha az hastalanıyor. Ancak pestisitler, ormansızlaşma ve çiçek açan bitkilerin değişmesi onları tehdit ediyor. Geleneksel olarak odun toplayan ve tarlaları gözeten kadınlar bu değişimleri ilk fark edenler ve ilk tepki verenler oluyor — bal bitkileri dikiyor, kimyasal kullanımını sınırlıyor ve duvarlarda basit kovanlar inşa ediyorlar.
Arıların sık sık daha verimli ama saldırgan olanlarla değiştirildiği büyük arılıklardan farklı olarak burada doğal ritim korunuyor. Arılar serbestçe oğul veriyor ve bal yılda iki kez toplanıyor, kışa stok bırakılıyor. Bu yalnızca ekonomi değil, aynı zamanda kültürün bir parçası: bal tıpta kullanılıyor, arılar ise çevredeki bahçeleri ve ormanları tozlaştırıyor.
Kadınlarla arılar arasındaki bağ, diğer dağlık bölgelerden gelen eski bir atasözünü hatırlatıyor: «Küçüğü koruyan, bütünü korur.» Bir aile kovan edindiğinde komşular sonucu görüyor — daha fazla meyve, istikrarlı gelir — ve onlara katılıyor. Böylece adım adım kırılgan Himalaya ekosistemindeki tozlaştırıcı ağı yeniden kuruluyor.
Eğitim ve bal satışı yoluyla bu tür girişimlerin desteklenmesi yalnızca arılara değil, kadınların kendilerine de şehirlere göç etmek yerine memleketleri olan köylerde kalmalarına yardımcı oluyor.
