De Democratische voorverkiezingen in Wisconsin zijn geëindigd met een ware politieke sensatie. De uitvoerend directeur van Milwaukee County, David Crowley, heeft de strijd om de nominatie voor het gouverneurschap gewonnen, door de progressieve kandidaat Francesca Hong met slechts ongeveer drieduizend stemmen te verslaan.
Nog maar kort geleden leek zo'n uitslag onwaarschijnlijk. Interne peilingen van Crowley's campagneteam toonden een achterstand van bijna 20 procentpunten, en Hong werd beschouwd als een van de prominentste vertegenwoordigers van de groeiende linkervleugel van de Democratische Partij.
De laatste campagneweek heeft de krachtsverhoudingen echter volledig verschoven.
Een cruciaal moment was de steun voor Crowley van de zittende gouverneur van Wisconsin, Tony Evers. Hij greep vrijwel op het laatste moment in de race, toen binnen het partijleiderschap de vrees groeide dat Hong te kwetsbaar zou kunnen zijn bij de algemene verkiezingen.
De grootste angst van de Democraten was eenvoudig: een kandidaat met een uitgesproken socialistische agenda zou jonge en progressieve kiezers goed kunnen mobiliseren tijdens de voorverkiezingen, maar zou op serieuze problemen kunnen stuiten in de strijd om onafhankelijke en gematigde kiezers in Wisconsin.
Crowley zelf sprak hier tijdens de campagne vrij direct over. Hij stelde dat socialistische kandidaten slecht worden ontvangen door een aanzienlijk deel van het electoraat en een te gemakkelijk doelwit voor Republikeinen kunnen worden.
Deze zorgen namen vooral toe nadat in de laatste dagen voor de stemming oude publicaties van Hong opnieuw opdoken, waarin zij opriep om Thanksgiving af te schaffen en pleitte voor het verminderen van de financiering van de politie.
Voor de Republikeinen leek zo'n kandidaat inderdaad bijna een ideale tegenstander.
Opvallend is dat Republikeinse organisaties eerder miljoenen dollars hadden uitgegeven aan advertenties die Hong feitelijk hielpen.
De berekening was duidelijk: hoe linkser de Democratische kandidaat, hoe gemakkelijker het zou zijn om die in het najaar aan te vallen.
Maar deze strategie werkte niet.
In plaats van Hong krijgt de Republikeinse kandidaat Tom Tiffany nu een meer centristische en pragmatische tegenstander, die al ervaring heeft met het besturen van het grootste district van de staat en in staat is om niet alleen het traditionele Democratische electoraat aan te spreken.
Voor de Republikeinen is dit potentieel een moeilijkere race.
De nederlaag van Hong was een aanzienlijke klap voor de linkervleugel van de Democraten.
Zij genoot actieve steun van jonge kiezers en progressieve activisten, maar zelfs de bekendste nationale figuren van de Amerikaanse linkerzijde — Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez — hebben haar campagne niet officieel gesteund.
Als gevolg hiervan slaagde Crowley erin een bredere coalitie te vormen van gematigde Democraten, het partij-establishment en een deel van de kiezers, die zich vooral zorgen maakten over de vooruitzichten voor de novemberverkiezingen.
Maar het zou verkeerd zijn om te spreken van een volledige nederlaag van de progressieven.
Op dezelfde dag was de situatie in het naburige Minnesota precies het tegenovergestelde.
Daar versloeg de progressieve Peggy Flanagan overtuigend de meer gematigde congresvrouw Angie Craig.
Zodoende leverde deze politieke avond voor de linkervleugel van de Democraten een gemengd resultaat op: een nederlaag in Wisconsin en een overtuigende overwinning in Minnesota.
De aandacht verschuift nu naar november.
Als David Crowley Tom Tiffany verslaat, kan hij de eerste zwarte gouverneur in de geschiedenis van Wisconsin worden.
Voor de Democraten zou dit niet alleen een symbolische overwinning zijn, maar ook een cruciaal politiek succes in een van de belangrijkste swing states van de VS.
Tiffany vertegenwoordigt op zijn beurt een hardere vleugel van de Republikeinse Partij en draagt zijn eigen politieke bagage, inclusief zijn standpunt na de presidentsverkiezingen van 2020.
Daarom belooft de aanstaande campagne uiterst zwaar te worden.
De overwinning van Crowley loste één probleem op, maar creëerde onmiddellijk een ander.
Hij won de voorverkiezingen met een minimale marge, wat betekent dat een groot deel van het Democratische electoraat stemde op een andere kandidaat en een andere politieke koers.
Crowley moet nu de aanhangers van Hong overtuigen om hem niet alleen formeel te steunen, maar ook daadwerkelijk te gaan stemmen in november.
Voor Wisconsin is dit bijzonder belangrijk. Grote verkiezingen worden hier vaak beslist met minimale verschillen, dus zelfs een klein verlies aan enthousiasme onder jonge en progressieve kiezers kan cruciaal zijn.
Tegelijkertijd moet Crowley strijden om gematigde en onafhankelijke kiezers — precies degenen waarvoor het partijleiderschap in wezen heeft ingezet op een meer centristische kandidaat.
Hierin schuilt de grootste paradox van de huidige race.
Om Tiffany te verslaan, moet Crowley de progressieven er tegelijkertijd van overtuigen dat hij zich niet van hen heeft afgekeerd, en het centrum ervan verzekeren dat hij de partij niet te ver naar links zal laten opschuiven.
Als hij erin slaagt beide delen van de coalitie te verenigen, krijgen de Democraten een zeer sterke kandidaat voor de verkiezingen in november.
Als de verbeten interne partijstrijd echter te diepe scheuren achterlaat, zullen de Republikeinen daar onvermijdelijk van profiteren.
De voorverkiezingen zijn voorbij. Maar de echte strijd om Wisconsin begint nu pas.
Bij de verkiezingen in november kan Crowley de eerste zwarte gouverneur van Wisconsin worden. Tiffany daarentegen is de eerste kandidaat die stemde voor het annuleren van de resultaten van de presidentsverkiezingen van 2020, en die nu aanspraak maakt op het gouverneurschap van een cruciale swing state.
De Republikeinen hadden eerder miljoenen uitgegeven aan advertenties ter ondersteuning van Hong, omdat ze haar als een zwakkere tegenstander zagen. Nu staan ze tegenover een meer centristische kandidaat.
Zal de partij zich snel kunnen verenigen na de felle interne strijd?
