De avond in San Siro begon met een geschenk: een fout van Donnarumma stelde Olise in staat al in de 10e minuut de score te openen. Frankrijk, geleid door Zidane, oogde zelfverzekerd, maar al na een kwartier veranderde het beeld. Italië antwoordde niet alleen met een doelpunt, maar met een demonstratie van hoe ervaring en discipline zelfs de meest sterrenrijke ploeg kunnen neutraliseren.
Pio Esposito, de 21-jarige spits van Inter, werd de hoofdrolspeler van de avond. Zijn doelpunt in de 26e minuut en de benutte strafschop in de 75e minuut bezorgden niet alleen de overwinning, maar benadrukten ook het verschil in aanpak. Terwijl Zidane vertrouwde op het individuele meesterschap van Olise, Cherki en Barcola, bouwde Mancini het spel op via collectieve organisatie en tijdige wissels.
Frankrijk raakte tweemaal de paal en oogde gevaarlijk, maar kon de voorsprong niet vasthouden. De gemiste strafschop van Sebastiano Esposito brak de Italianen niet — integendeel, het wakkerde hen juist aan. Frattesi in de 63e minuut en het tweede doelpunt van Pio maakten de vernedering compleet en toonden hoe kwetsbaar het nieuwe systeem onder de nieuwe trainer kan zijn.
Zidane kwam naar de nationale ploeg na drie overwinningen en een gelijkspel, maar de eerste nederlaag legde een kernprobleem bloot: sterren zonder een duidelijke tactische basis zijn kwetsbaar tegen een team waarin iedereen zijn rol kent. Mancini daarentegen gebruikte alle beschikbare middelen — van pressing tot snelle flankaanvallen met Dimarco.
Deze wedstrijd was een herinnering eraan dat talent zonder structuur in het moderne voetbal snel aan kracht verliest. Italië, dat Frankrijk voor het eerst sinds 1962 thuis versloeg, ging aan de leiding in de groep en bewees: de leeftijd van een trainer en beproefde methoden wegen soms zwaarder dan de glans van jonge sterren.
Voor Zidane is de nederlaag geen einde, maar een signaal. De volgende wedstrijd tegen Turkije zal uitwijzen of hij zijn filosofie kan aanpassen aan de realiteit van het internationale voetbal, waarin de fouten van één speler het hele team kunnen opbreken.
