Wieczór na San Siro rozpoczął się od prezentu: błąd Donnarummy pozwolił Olise'owi otworzyć wynik już w 10. minucie. Francja prowadzona przez Zidane'a wyglądała pewnie, ale już po kwadransie obraz się zmienił. Włochy odpowiedziały nie tylko golem, lecz demonstracją tego, jak doświadczenie i dyscyplina mogą zneutralizować nawet najbardziej gwiazdorską drużynę.
Pio Esposito, 21-letni napastnik Interu, stał się głównym bohaterem wieczoru. Jego gol w 26. minucie i wykorzystany rzut karny w 75. nie tylko przyniosły zwycięstwo, ale też podkreśliły różnicę w podejściach. Podczas gdy Zidane polegał na indywidualnym kunszcie Olise'a, Cherkiego i Barcoli, Mancini zbudował grę na organizacji zespołowej i trafnych zmianach.
Francja dwukrotnie trafiła w słupek i wyglądała groźnie, ale nie potrafiła utrzymać przewagi. Niewykorzystany rzut karny Sebastiano Esposito nie złamał Włochów — wręcz przeciwnie, tylko ich zmobilizował. Frattesi w 63. minucie i drugi gol Pio dopełniły pogromu, pokazując, jak kruchy może okazać się nowy system pod wodzą nowego trenera.
Zidane przyszedł do reprezentacji po trzech zwycięstwach i remisie, ale pierwsza porażka ujawniła kluczowy problem: gwiazdy bez wyraźnych podstaw taktycznych są bezbronne wobec drużyny, w której każdy zna swoją rolę. Mancini przeciwnie — wykorzystał wszystkie dostępne narzędzia, od pressingu po szybkie ataki skrzydłami z udziałem Dimarco.
Ten mecz stał się przypomnieniem, że we współczesnym futbolu talent bez struktury szybko traci siłę. Włochy, po raz pierwszy pokonawszy Francję u siebie od 1962 roku, wyszły na prowadzenie w grupie i udowodniły: wiek trenera i sprawdzone metody czasem przeważają nad blaskiem młodych gwiazd.
Dla Zidane'a porażka to nie koniec, lecz sygnał. Następny mecz z Turcją pokaże, czy zdoła dostosować swoją filozofię do realiów międzynarodowego futbolu, gdzie błąd jednego zawodnika może kosztować całą drużynę.
