San Siro'daki akşam bir armağanla başladı: Donnarumma'nın hatası, Olise'nin daha 10. dakikada skoru açmasını sağladı. Zidane'ın yönetimindeki Fransa kendinden emin görünüyordu, ancak çeyrek saat geçmeden tablo değişti. İtalya yalnızca bir golle değil, deneyim ve disiplinin en yıldızlı takımı bile nasıl etkisiz bırakabileceğini göstererek yanıt verdi.
Inter'in 21 yaşındaki forveti Pio Esposito, akşamın baş kahramanı oldu. 26. dakikadaki golü ve 75. dakikada kullandığı penaltı yalnızca galibiyeti getirmekle kalmadı, aynı zamanda yaklaşımlardaki farkı da gözler önüne serdi. Zidane Olise, Cherki ve Barcola'nın bireysel ustalığına güvenirken, Mancini oyunu kolektif organizasyon ve zamanında yapılan değişiklikler üzerine kurdu.
Fransa iki kez direğe vurdu ve tehlikeli göründü, ancak üstünlüğünü koruyamadı. Sebastiano Esposito'nun kaçırdığı penaltı İtalyanları yıkmadı — aksine bu onları daha da kamçıladı. 63. dakikada Frattesi ve Pio'nun ikinci golü hezimeti tamamlayarak yeni teknik direktör yönetimindeki yeni sistemin ne kadar kırılgan olabileceğini gösterdi.
Zidane milli takıma üç galibiyet ve bir beraberliğin ardından geldi, ancak ilk yenilgi kilit sorunu ortaya çıkardı: net bir taktik temelden yoksun yıldızlar, herkesin rolünü bildiği bir takım karşısında kırılgandır. Mancini ise preslemeden Dimarco'nun katıldığı hızlı kanat ataklarına kadar mevcut tüm araçları kullandı.
Bu maç, modern futbolda yapıdan yoksun yeteneğin hızla gücünü yitirdiğinin bir hatırlatıcısı oldu. Fransa'yı 1962 yılından bu yana ilk kez kendi evinde yenen İtalya, grup liderliğine yükseldi ve kanıtladı: teknik direktörün yaşı ve denenmiş yöntemler bazen genç yıldızların parlaklığından daha ağır basar.
Zidane için yenilgi bir son değil, bir işarettir. Türkiye'ye karşı oynanacak bir sonraki maç, felsefesini bir oyuncunun hatalarının tüm takıma mal olabileceği uluslararası futbolun gerçeklerine uyarlayıp uyarlayamayacağını gösterecek.
