W wywiadzie dla chińskiej państwowej stacji telewizyjnej CCTV 23 września 2026 roku Elon Musk wprost nazwał Xi Jinpinga „wielkim przywódcą”, zaznaczając, że za jego rządów Chiny „niewiarygodnie rozkwitły”, a zespół Tesli w Szanghaju jest „niezwykle utalentowany, pracowity i niezawodny”.
Ta wypowiedź padła na tle przygotowań do drugiego szczytu Trumpa i Xi w 2026 roku oraz w przededniu uroczystej kolacji w Białym Domu. Dla Tesli Szanghaj pozostaje największym hubem eksportowym i kluczowym ośrodkiem produkcyjnym, gdzie w sierpniu sprzedaż wzrosła o 3,6 % w ujęciu rocznym.
Przez lata działalności w Chinach Musk konsekwentnie dawał pierwszeństwo interesom komercyjnym przed publiczną retoryką. Wielokrotnie odrzucał spekulacje o możliwym wydzieleniu chińskich aktywów Tesli, nawet w kontekście potencjalnego połączenia ze SpaceX. Publiczny wizerunek „buntownika przeciw systemowi” rozmija się tu z rzeczywistą strategią: firma zależy od chińskiego rynku i dostaw nie mniej niż od amerykańskich kontraktów.
To wydarzenie w pełni wpisuje się w utrwalony wzorzec zachowań Muska. Gdy na szali leżą miliardy dolarów i dostęp do największego rynku samochodów elektrycznych, wybiera język zrozumiały dla chińskich władz. Pochwała pod adresem Xi nie wygląda na spontaniczną — służy jako zabezpieczenie na wypadek zaostrzenia amerykańskiej polityki wobec Chin za drugiej administracji Trumpa.
Niczym kapitan statku handlowego, który podczas sztormu oddaje honory fladze każdego mocarstwa, byle tylko przepłynąć cieśninę, Musk składa hołd przywódcy kraju, w którym znajduje się jego główna baza produkcyjna. Polityka jest tu drugorzędna — pierwszorzędna jest zdolność do dalszego budowania i sprzedawania samochodów.
W szerszym sensie ten moment pokazuje, jak globalne korporacje muszą balansować między dwoma supermocarstwami, których stosunki określają nie tylko taryfy, lecz także samą możliwość prowadzenia biznesu. Dla Muska wybór jest oczywisty: lepiej pochwalić przywódcę niż stracić fabrykę.
