Negen Indiase worstelaars in de U23-categorie, onder wie de U17-wereldkampioene Neha Sangwan, kregen hun Amerikaanse visum geweigerd, letterlijk enkele dagen voor de start van het wereldkampioenschap in Las Vegas. De reden is een leeftijd onder de 20 jaar en het ontbreken van officieel werk. De Worstelfederatie van India (WFI) heeft al brieven naar de Amerikaanse ambassade gestuurd met het verzoek de beslissingen te herzien, maar de tijd om de situatie recht te zetten raakt snel op.
Het U23-wereldkampioenschap worstelen staat gepland voor 12–18 oktober in Las Vegas. Van de 16 Indiase atleten die op 7 oktober op het gesprek bij de ambassade in Delhi verschenen, kregen er negen een weigering. De officiële reden is een „onvoldoende band met het land van verblijf” vanwege hun jonge leeftijd en hun status als werkloze. Velen van deze sporters hebben zich volledig aan de sport gewijd en hebben geen formele baan, wat typerend is voor jonge talenten in India.
De situatie legt een diepe paradox bloot: immigratieregels die zijn toegesneden op volwassen professionals met een vaste baan houden geen rekening met de eigenaardigheden van een sportcarrière. U23-worstelaars bevinden zich in een overgangsleeftijd waarin atleten al een hoog niveau bereiken, maar zich nog niet in het systeem van formele arbeid hebben kunnen „inpassen”. De vergelijking is simpel: van een worstelaar van 19 jaar een loonstrookje eisen is hetzelfde als van een geneeskundestudent bewijs van jarenlange praktijk vragen vóór het examen.
De WFI benadrukt dat het kampioenschap juist bedoeld is voor de leeftijdsgroep onder de 23 jaar, waarin de deelnemers hoofdzakelijk 18–23 jaar zijn. Velen van hen studeren nog of trainen fulltime. De federatie heeft ook haar bezorgdheid geuit over de resterende 14 sporters, die op 8 oktober hun gesprek moeten voeren. Er is al een beroep gedaan op United World Wrestling met het verzoek in te grijpen.
Visumweigeringen zijn niet de eerste keer voor Indiase worstelaars, maar ditmaal treffen ze juist veelbelovende jongeren. Als het probleem niet wordt opgelost, riskeert India belangrijke wedstrijden te verliezen voor een generatie die al medailles heeft veroverd op jeugdtoernooien. Dit is niet zomaar een bureaucratische vertraging — het is een klap voor het opleidingssysteem, waarin getalenteerde atleten uit de regio’s afhankelijk zijn van internationale competities voor hun groei en motivatie.
Uiteindelijk roepen zulke incidenten een bredere vraag op: hoe rechtvaardig is het om universele immigratiefilters toe te passen op sporters wier „werk” bestaat uit dagelijkse trainingen en overwinningen op de mat. Zonder een snelle oplossing kan India zonder volwaardig team achterblijven op het belangrijkste toernooi van het jaar.
