Op zaterdag 26 september 2026, in een interview met The New York Times waarin hij zijn memoires ‘The Steps’ promootte, bekende de 80-jarige Sylvester Stallone voor het eerst publiekelijk dat hij zich tijdens de opnames van ‘Rocky III’ tot boulimia en 2,6 % lichaamsvet had gedreven.
De acteur beschreef hoe hij Rocky aanvankelijk ‘glad en gewoon’ wilde maken, waarna het personage ‘een beetje ijdel’ werd. Het lichaam veranderde in een ‘harnas’ dat hij boetseerde naar het beeld van een jaguar — niet zoals Arnold Schwarzenegger, maar ‘wild, agressief, lenig en atletisch’. De obsessie ging te ver: ‘Ik werd boulimisch. U hoort dit voor het eerst.’
Stallone bevestigde ook het gebruik van steroïden: ‘O god, zonder dat lukt het niet. Maar in een gevoelige modus — zes weken aan, zes weken off.’ Niemand bereikt volgens hem zo’n vorm ‘zonder supplementen en middelen, en het kan me niet schelen wat anderen zeggen’. De cycli hielpen hem maandenlang op yoghurt en pudding in vorm te blijven, maar ‘daarvoor moest ook een verschrikkelijke prijs worden betaald’.
De bekentenis komt precies op het moment dat het herinneringsboek verschijnt. Voor een legende wiens carrière op het beeld van de onverwoestbare vechter is gebouwd, is dit niet louter een persoonlijke biecht — het is de ontmanteling van een mythe die decennialang een hele industrie heeft gevoed. Hollywoodse actiehelden geven zelden de prijs toe: negen rugoperaties, twee aan de schouders, drie fusies van nekwervels — ‘alles hangt aan elkaar met ijzerdraad’.
Op 80-jarige leeftijd ziet Stallone in zijn lichaam niet langer een harnas. Hij herinnert zich hoe hij na ‘Coplan’, waarin hij een zwakke en wat dove man speelde, opluchting voelde. Vandaag betreurt hij het: ‘Als ik alles opnieuw kon doen, zou ik zeggen — laat iemand anders de vlag dragen en doe je eigen stunts niet zelf.’ De masochistische omgang met zijn lichaam resulteerde in chronische pijn en verlies van controle.
Dit moment toont hoe de industrie van mannelijke acteurs nog altijd het onmogelijke eist: er tegelijk natuurlijk en bovenmenselijk uitzien. De bekentenis van Stallone doet zijn films niet teniet, maar roept de vraag op — hoeveel legendes zullen nog zwijgen over wat er werkelijk achter de schermen schuilt.
