W sobotę, 26 września 2026 roku, 80-letni Sylvester Stallone w wywiadzie dla The New York Times, promując wspomnienia „The Steps”, po raz pierwszy publicznie przyznał: podczas zdjęć do „Rocky’ego III” doprowadził się do bulimii i 2,6 % tłuszczu w organizmie.
Aktor opisał, jak początkowo chciał uczynić Rocky’ego „gładkim i zwyczajnym”, a potem postać „stała się nieco próżna”. Ciało zamieniło się w „zbroję”, którą lepił na wzór jaguara — nie jak Arnold Schwarzenegger, lecz „dziki, agresywny, gibki i atletyczny”. Obsesja poszła za daleko: „Stałem się bulimikiem. Słyszycie to po raz pierwszy”.
Stallone potwierdził także stosowanie sterydów: „O Boże, bez tego ani rusz. Ale w trybie wrażliwym — sześć tygodni na, sześć tygodni off”. Nikt, jego zdaniem, nie osiąga takiej formy „bez suplementów i preparatów, i nie obchodzi mnie, co mówią inni”. Cykle pomagały utrzymać formę przez miesiące na jogurcie i puddingu, ale „za to też przyszło zapłacić straszną cenę”.
Wyznanie pojawiło się dokładnie wtedy, gdy ukazuje się książka wspomnień. Dla legendy, której kariera zbudowana była na wizerunku niezniszczalnego wojownika, to nie tylko osobiste wyznanie — to demontaż mitu, który przez dziesięciolecia żywił całą branżę. Hollywoodzcy bohaterowie akcji rzadko przyznają się do ceny: dziewięć operacji kręgosłupa, dwie operacje barków, trzy zespolenia kręgów szyjnych — „wszystko trzyma się na drucie”.
W wieku 80 lat Stallone nie widzi już w ciele zbroi. Wspomina, jak po „Cop Land”, gdzie zagrał słabego i przygłuchego, poczuł ulgę. Dziś żałuje: „Gdyby można było wszystko odegrać na nowo, powiedziałbym — niech ktoś inny niesie sztandar i nie wykonuj swoich kaskaderskich scen sam”. Masochistyczne podejście do ciała obróciło się w chroniczny ból i utratę kontroli.
Ten moment pokazuje, jak branża wciąż wymaga od mężczyzn-aktorów rzeczy niemożliwych: wyglądać jednocześnie naturalnie i nadludzko. Wyznanie Stallone’a nie przekreśla jego filmów, ale stawia pytanie — ile jeszcze legend będzie milczeć o tym, co naprawdę kryje się za kulisami.
