In San Diego zijn dit jaar twee zeldzame gevallen van tweelingen bij zoogdieren geregistreerd. In het wild, voor de kust van La Jolla Cove, baarde een zeeleeuw twee jongen — een fenomeen dat experts als uiterst ongebruikelijk voor de soort beschouwen. Tegelijkertijd kwamen in de San Diego Zoo Safari Park twee 'puggles' uit het ei bij de kortsnuitmierenegel Katherine — kleintjes ter grootte van een gummibeertje.
Gewoonlijk krijgen vrouwtjeszeeleeuwen één jong per seizoen. De kans op een tweeling wordt geschat op minder dan één procent, en dergelijke gevallen waren voorheen niet geregistreerd in de regio San Diego. Waarnemers van de Sierra Club Seal Society zagen de moeder met twee pasgeborenen medio juni: bij de een zat de navelstreng er nog aan, bij de ander de resten van de placenta. Beide jongen voeden zich volgens de waarnemingen actief en ontwikkelen zich zonder menselijke tussenkomst.
Niet minder opmerkelijk is het verhaal met de mierenegels. Deze eierleggende zoogdieren, of monotremata, leggen normaal gesproken slechts één ei per broedseizoen. Puggles brengen ongeveer twee maanden door in de buidel van de moeder en verhuizen daarna naar een hol. In het geval van Katherine ontdekten zoölogen twee kleintjes tegelijk. De een voedt ze op in een ondergronds hol, de tweede, die zwakker was, moest met de hand worden gevoed in het veterinaire centrum. Dierenartsen voeren echoscopieën uit van de maag van de met de hand gevoede puggle om het voedingsschema nauwkeuriger af te stemmen — de gegevens helpen nu al bij het verbeteren van de zorg voor de soort.
Beide gebeurtenissen vinden plaats tegen de achtergrond van het actieve werk van de San Diego Wildlife Alliance voor het behoud van zeldzame dieren. Kortsnuitmierenegels baren de IUCN vooralsnog geen grote zorgen, maar hun langsnuitverwanten worden met uitsterven bedreigd. De waarnemingen van de tweelingen bieden een unieke kans om de eigenaardigheden van de spijsvertering en het moederlijk gedrag te bestuderen, die voorheen nauwelijks bekend waren.
Dergelijke zeldzame reproductieve successen herinneren ons eraan hoe kwetsbaar en individueel de overlevingsstrategieën van verschillende soorten zijn. Dierentuinen en vrijwilligersprogramma's leggen deze momenten niet alleen vast, maar zetten ze ook om in praktische kennis voor toekomstig beschermingswerk.
