In een van de minst onderzochte uithoeken van de planeet – de Clarion-Clippertonzone in het centrale deel van de Stille Oceaan – hebben onderzoekers meer dan 39 potentieel nieuwe soorten diepzeedieren ontdekt. De expeditie van het Natural History Museum in Londen heeft met behulp van een op afstand bestuurbare onderwaterrobot 55 monsters opgehaald van diepten van meer dan 4000 meter, waarvan 48 verschillende soorten bleken te zijn, en slechts negen daarvan waren eerder bekend bij de wetenschap.
Dit uitgestrekte gebied, dat zich uitstrekt tussen Hawaï en Mexico, trekt niet alleen de aandacht van biologen, maar ook van bedrijven die van plan zijn polymetaalknollen te winnen. Juist om de biologische diversiteit te beoordelen vóór mogelijke industriële exploitatie werd het onderzoek uitgevoerd. Onder de vondsten bevinden zich 'rubberen komkommers' (zeekomkommers), broze zeesterren, stekelige zee-egels en andere bewoners van de abyssale zone, waarvan velen eerder alleen op foto's van de zeebodem waren gezien.
Hoofdauteur van het werk Guadalupe Bribiesca-Contreras merkte op dat ze zo'n rijkdom aan levensvormen niet had verwacht. 'Ik had zeker niet verwacht zoveel dieren te vinden', zei ze. Volgens haar moeten veel soorten nog volledig worden beschreven, en zonder fysieke monsters en DNA-gegevens blijft nauwkeurige identificatie een moeilijke opgave.
De Clarion-Clippertonzone blijft een van de minst onderzochte gebieden op aarde. De diepzeevlaktes en onderzeese bergen herbergen hier ecosystemen waar leven bestaat in volledige duisternis, lage temperaturen en minimale toevoer van voedingsstoffen. De ontdekkingen benadrukken hoe weinig we weten over de mechanismen die biodiversiteit in zulke extreme omstandigheden in stand houden.
Elke nieuwe soort is niet alleen een wetenschappelijke sensatie, maar ook een herinnering aan de kwetsbaarheid van de verbindingen in de oceaan. Zeekomkommers en andere ongewervelde dieren spelen een belangrijke rol bij de verwerking van organisch materiaal op de bodem, en beïnvloeden de koolstofcyclus en de stabiliteit van het hele ecosysteem. Hun verdwijning of verstoring van hun leefgebied kan verstrekkende gevolgen hebben die moeilijk van tevoren te voorspellen zijn.
Dergelijke vondsten tonen aan dat zelfs in het tijdperk van satellieten en onderwaterrobots de natuur blijft verrassen, en dat de studie van diepzeegemeenschappen moet worden voortgezet vóór de start van grootschalige mijnbouwprojecten.
