Sezonun en yoğun döneminde genellikle fırtınaların koptuğu Atlantik'te, yüz günü aşkın süredir alışılmadık bir sessizlik hakim. Sezon başından beri tek bir kasırganın bile oluşmaması, 1950 yılından beri görülmemiş bir durum.
Meteorologlara göre bu rekor duraklama, güçlü bir El Niño ile bağlantılı. Pasifik Okyanusu'nda ortaya çıkan bu iklim olayı, dünya genelindeki rüzgar akıntılarını değiştiriyor ve Atlantik'te tropikal fırtınaların oluşumu için yıkıcı koşullar yaratıyor.
Rüzgar makası —rüzgar hızı ve yönünün farklı irtifalarda ani değişimi— yeni oluşmaya başlayan sistemleri adeta parçalıyor. Atlantik'in batı kesimi üzerinde alçalan hava, kasırgalar için gerekli olan bulutlanma ve yağış gelişimini ayrıca baskılıyor.
Genellikle iki-üç kasırganın oluştuğu sezonun istatistiksel zirvesi olan Eylül ortasına gelindiğinde, Atlantik'te sadece beş kısa ömürlü tropikal fırtına kaydedildi. Bunların sonuncusu olan Eduard, kasırga eşiğine ulaşmak üzereyken Teksas ve Louisiana kıyılarında durduruldu.
Bu kadar sakin yıllarda bile tehlike tamamen ortadan kalkmıyor. Haziran ayındaki Artur gibi zayıf fırtınalar, felaket boyutunda sağanak yağışlar getirebiliyor: Louisiana'da 24 saat içinde 73 santimetreden fazla yağış düşerek eski rekorları kırdı.
Tarih, kasırgaların bazen düşük aktiviteli sezonlarda bile patlak verebildiğini gösteriyor. Sadece yedi fırtınanın yaşandığı 1992 yılında, beşinci kategori Andrew kasırgası Florida'yı yıkıcı bir güçle vurdu.
Sistemlerin ABD kıyılarına daha yakın oluştuğu sezonun geç dönemi gözlem altında tutuluyor. El Niño atmosferi etkilemeye devam edecek ancak Meksika Körfezi'ndeki yerel koşullar münferit sistemlere bir şans tanıyabilir.
Bu rekor duraklama şunu hatırlatıyor: Okyanus ve atmosfer birbirine karmaşık bağlarla bağlıdır ve aktivitenin güçlü bir şekilde baskılanması bile doğa olaylarının ani patlak verme riskini ortadan kaldırmaz.
