In de Atlantische Oceaan, waar het hoogtepunt van het seizoen gewoonlijk woedt, heerst al meer dan honderd dagen een ongewone stilte. Geen enkele orkaan sinds het begin van het seizoen — een verschijnsel dat sinds 1950 niet meer is voorgekomen.
Volgens meteorologen houdt de recordpauze verband met een krachtige El Niño. Dit klimaatverschijnsel, dat in de Stille Oceaan ontstaat, verandert de windstromen over de hele wereld en schept omstandigheden die fataal zijn voor het ontstaan van tropische stormen in de Atlantische Oceaan.
Windschering — een abrupte verandering in de snelheid en richting van de wind op verschillende hoogten — verscheurt de zich vormende systemen als het ware. De lucht die boven het westelijke deel van de Atlantische Oceaan daalt, onderdrukt bovendien de ontwikkeling van bewolking en neerslag die voor orkanen nodig zijn.
Halverwege september, het statistische hoogtepunt van het seizoen, wanneer gewoonlijk twee tot drie orkanen ontstaan, telt de Atlantische Oceaan slechts vijf kortlevende tropische stormen. De laatste daarvan, Eduard, bereikte bijna de orkaandrempel, maar werd voor de kust van Texas en Louisiana tot stilstand gebracht.
Zelfs in zulke rustige jaren verdwijnt het gevaar niet volledig. Zwakke stormen, zoals Arthur in juni, kunnen catastrofale regenval veroorzaken: in Louisiana viel in één etmaal meer dan 73 centimeter neerslag, waarmee oude records werden gebroken.
De geschiedenis leert dat orkanen soms zelfs in weinig actieve seizoenen doorbreken. In 1992, toen er slechts zeven stormen waren, trof orkaan Andrew van de vijfde categorie Florida met verwoestende kracht.
Het late deel van het seizoen, waarin systemen zich vaker dichter bij de Amerikaanse kust vormen, blijft onder observatie. El Niño zal de atmosfeer blijven beïnvloeden, maar plaatselijke omstandigheden in de Golf van Mexico kunnen afzonderlijke systemen een kans geven.
De recordpauze herinnert eraan: de oceaan en de atmosfeer zijn door ingewikkelde draden met elkaar verbonden, en zelfs een krachtige onderdrukking van activiteit neemt het risico van plotselinge uitingen van de natuurkrachten niet weg.
