Na Atlantyku, gdzie zazwyczaj w szczycie sezonu szaleją żywioły, od ponad stu dni panuje niezwykła cisza. Ani jednego huraganu od początku sezonu — zjawisko niespotykane od 1950 roku.
Według meteorologów rekordowa pauza wiąże się z silnym El Niño. To zjawisko klimatyczne, powstające na Oceanie Spokojnym, zmienia prądy wiatrowe na całym świecie i stwarza warunki zabójcze dla powstawania burz tropikalnych na Atlantyku.
Uskok wiatru — gwałtowna zmiana prędkości i kierunku wiatru na różnych wysokościach — dosłownie rozrywa rodzące się układy. Powietrze opadające nad zachodnią częścią Atlantyku dodatkowo hamuje rozwój zachmurzenia i opadów niezbędnych dla huraganów.
Do połowy września, w statystycznym szczycie sezonu, kiedy zazwyczaj formują się dwa-trzy huragany, na Atlantyku odnotowano jedynie pięć krótkotrwałych burz tropikalnych. Ostatnia z nich, Edward, niemal osiągnęła próg huraganu, ale została zatrzymana u wybrzeży Teksasu i Luizjany.
Nawet w tak spokojne lata niebezpieczeństwo nie znika całkowicie. Słabe burze, jak Arthur w czerwcu, potrafią przynosić katastrofalne ulewy: w ciągu doby w Luizjanie spadło ponad 73 centymetrów opadów, bijąc stare rekordy.
Historia pokazuje, że huragany czasami przebijają się nawet w mało aktywnych sezonach. W 1992 roku, kiedy było zaledwie siedem burz, huragan Andrew piątej kategorii uderzył we Florydę z niszczycielską siłą.
Późna część sezonu, kiedy układy częściej formują się bliżej wybrzeży USA, pozostaje pod obserwacją. El Niño będzie nadal wpływać na atmosferę, ale lokalne warunki w Zatoce Meksykańskiej mogą dać szansę poszczególnym układom.
Rekordowa pauza przypomina: ocean i atmosfera są powiązane skomplikowanymi nićmi i nawet silne tłumienie aktywności nie wyklucza ryzyka nagłych przejawów żywiołu.
