Według danych monitoringowych (NOAA/SWPC) na 17–18 kwietnia 2026 roku prognozowana jest umiarkowana burza klasy G2, wywołana wpływem strumienia wiatru słonecznego o wysokiej prędkości z dziury koronalnej (CH HSS).
Połowa kwietnia 2026 roku okazała się niespokojna dla ziemskiej magnetosfery. W tym tygodniu urządzenia zarejestrowały umiarkowaną burzę poziomu G2. Przyczyną nie jest efektowny wybuch na Słońcu, lecz „przeciąg” – strumień plazmy z dziury koronalnej, który dotarł do naszej planety 17 kwietnia. Czy jednak zjawiska te wpływają na nasze życie tak silnie, jak powszechnie się uważa?
W środowisku akademickim przez długi czas sceptycznie podchodzono do powiązań pogody kosmicznej z procesami zachodzącymi w ziemskiej troposferze. Jednak najnowsze badania wskazują, że cząstki o wysokiej energii mogą rzeczywiście wpływać na powstawanie jąder lodowych w chmurach. Oddziałuje to pośrednio na rozkład ciepła w atmosferze, ale nie należy oczekiwać, że burza magnetyczna natychmiast „wywoła” huragan lub sprawi, że barometry oszaleją. Zależność ta jest znacznie subtelniejsza i bardziej złożona.
Dlaczego rok 2026 obfituje w tak liczne zorze polarne? Przechodzimy właśnie przez rzadkie zjawisko – wydłużone maksimum 25. cyklu słonecznego. Zamiast jednego wyraźnego szczytu aktywności odnotowano dwa, co wynika z niesynchronicznej pracy pól magnetycznych północnej i południowej półkuli Słońca. Przedłuża to okres „aktywnego nieba” i daje nam więcej okazji do badania systemów obronnych naszej planety.
Dla większości z nas wydarzenia te przebiegają niezauważalnie, poza szansą na dostrzeżenie zorzy na nietypowych szerokościach geograficznych. Pod względem technologicznym staliśmy się bardziej odporni, gdyż nowoczesne sieci energetyczne i systemy łączności są projektowane z uwzględnieniem takich skoków aktywności. Zamiast obawiać się „uderzeń z kosmosu”, warto postrzegać je jako naturalny mechanizm kalibracji naszych technologii. Czy wiedza ta może pomóc nam w lepszym przewidywaniu długofalowych zmian klimatycznych w przyszłości? Bez wątpienia, ponieważ zrozumienie bilansu energetycznego między Słońcem a Ziemią stanowi klucz do precyzyjnego modelowania naszej wspólnej przyszłości.
