W skałach Wyoming, gdzie niegdyś rozciągało się starożytne morze Sundance, paleontolodzy natrafili na niezwykłe znalezisko: skamieniałości, które łamią utarty obraz belemnitów — tych wymarłych morskich stworzeń, przypominających kałamarnice.
Większość znanych belemnitów była smukła i wydłużona, pozostawiając po sobie „pociskowate” rostrum. Nowy gatunek Wyoteuthis linsterorum, opisany na podstawie dwóch okazów, okazał się zupełnie inny: jego beczkowate rostrum osiąga około 10 centymetrów długości i 6 centymetrów szerokości w najgrubszym miejscu. Czyni to go „najgrubszym” belemnitem ze wszystkich znanych nauce.
Wraz z miękkimi częściami — mackami i płetwami — zwierzę najwyraźniej osiągało około 60 centymetrów długości. Krótkie i krępe ciało mogło pomagać w utrzymaniu pływalności lub w polowaniu na głębokości, gdzie szybkość i zwrotność są ważniejsze niż smukłość. Takie przystosowania prawdopodobnie pozwalały Wyoteuthis linsterorum ścigać szybszą zdobycz w toni wodnej jurajskiego oceanu.
Znalezisko datowane jest na około 160 milionów lat temu. Skamieniałości odkrył i przekazał do kolekcji Cliff Linster, na cześć którego nazwano ten gatunek. Na razie znane są tylko dwa okazy, co świadczy o rzadkości tego morskiego drapieżnika. W tych samych warstwach często spotyka się bardziej pospolite Pachyteuthis, ale Wyoteuthis linsterorum wyraźnie się na ich tle wyróżnia.
Odkrycie przypomina, jak niepełny pozostaje obraz dawnego życia. Nawet w dobrze przebadanych formacjach wciąż odnajduje się formy, które zmieniają wyobrażenia o różnorodności i ekologii wymarłych grup. W jurajskich morzach, gdzie żyły także duże plezjozaury, takie „grubasy” mogły odgrywać swoją szczególną rolę w łańcuchach pokarmowych.
Każde takie odkrycie pomaga lepiej zrozumieć, jak zmieniały się oceany Ziemi na przestrzeni milionów lat i jakie nisze zajmowali ich mieszkańcy.
