Op 20 september 2026 publiceerde The Independent in New York tijdens de Climate Week haar derde Climate 100 List. Onder degenen die worden genoemd, bevinden zich Vicky Moffatt, hoofd van Chapter Zero, en Vandana Shiva, oprichtster van Navdanya. Hun namen staan niet toevallig naast elkaar: de een werkt met raden van bestuur van FTSE 100, de ander met boeren in India die zaden bewaren.
Moffatt bracht in drie jaar het membership van Chapter Zero tot bijna 4000 personen, waarmee ze 80 % van de FTSE 100-bedrijven bereikte. Ze roept niet op tot radicale verklaringen, maar voert concrete instrumenten in op de agenda van raden van bestuur: transitieplannen, beoordeling van klimaatrisico's, koppeling van beloning aan emissiedoelen. Haar weg — van consultancy bij Kantar en deelname aan de oprichting van de Ellen MacArthur Foundation — laat zien dat de klimaatagenda voor haar allang deel uitmaakt van de bedrijfsstrategie en niet een aparte ESG-rubriek is.
Shiva begon met protesten tegen wetten die zaden tot eigendom van corporaties maakten. Ze richtte meer dan 150 zaadbanken op en de organisatie Navdanya, en verdedigde het recht van boeren om zaden te bewaren, uit te wisselen en te herplanten. Haar benadering is ecologie, feminisme en voedselsoevereiniteit als één geheel. Voor haar is klimaatrechtvaardigheid onmogelijk zonder controle over wat er wordt gezaaid en wie daar eigenaar van is.
De opname van beiden in één lijst van 2026 onthult een belangrijke verschuiving: de klimaatagenda valt niet langer uiteen in 'bedrijfsleven' en 'activisme'. Moffatt laat zien hoe institutionele spelers het klimaat in hun DNA kunnen inbouwen zonder hun commerciële logica te verliezen. Shiva bewijst dat zonder bescherming van lokale praktijken en rechten van gemeenschappen elke bedrijfsdoelstelling een verklaring blijft. Dat ze tegelijkertijd worden erkend, zegt dat echte verandering zowel druk van onderaf als herstructurering van bovenaf vereist.
Wanneer Moffatt spreekt over een 'nieuwe wereldorde' voor raden van bestuur, en Shiva over het 'onzichtbare werk van vrouwen' bij het verzamelen van water en het bewaren van zaden, beschrijven ze verschillende schalen van hetzelfde probleem: wie beheert de hulpbronnen en wie draagt daarvoor de verantwoordelijkheid. In 2026, nu extreme hitte al normaal is geworden, houdt deze vraag op theoretisch te zijn.
Hun aanwezigheid op de Climate 100 List laat zien dat een duurzame toekomst niet via één weg wordt gebouwd, maar via de kruising van vele — en hoe meer zulke kruisingen er zijn, hoe kleiner de kans dat de klimaatagenda slechts woorden blijft.
