Op 8 september 2026 maakte MIT Technology Review de lijst Innovators Under 35 bekend, met 35 personen uit negen landen, geselecteerd uit meer dan 550 nominaties met medewerking van 44 deskundige juryleden. Onder de uitgelichte personen zijn geneticus Yuancheng (Ryan) Lu met een technologie om veroudering om te keren voor het herstel van het gezichtsvermogen, oprichtster Hannah Erli, die chips leert energie te herverwerken, Laurin Meru met een methode om goedkoper en schoner staal te produceren, en ondernemer Danijar Hafner, die AI-agenten ontwikkelt die vooruit kunnen plannen.
Deze lijst is niet zomaar een opsomming van namen. Hij markeert het moment waarop jonge onderzoekers en ondernemers onder druk van mondiale uitdagingen — ziekten, klimaatverandering en de energiecrisis — niet kiezen voor abstracte doorbraken, maar voor concrete, schaalbare oplossingen. Hun werk heeft één ding gemeen: de integratie van AI in traditionele gebieden waar voorheen puur biologische of technische benaderingen domineerden. Lu gebruikt genetica met elementen van computationele modellering, Erli AI voor het optimaliseren van het energieverbruik van chips, Hafner agenten voor langetermijnplanning in de echte wereld.
De geschiedenis van de selectie toont harde beperkingen: de juryleden beoordeelden niet alleen de wetenschappelijke nieuwigheid, maar ook de al behaalde resultaten en het potentieel om echte problemen te beïnvloeden. Van de 550 nominaties haalden alleen degenen de finale wier projecten al vooruitgang lieten zien — of het nu ging om een apparaat om postpartumbloedingen in Tanzania te stoppen of om de verwerking van invasieve algen in Kenia. Dit is geen toevallige keuze, maar een weerspiegeling van het feit dat instellingen als MIT Technology Review nu niet alleen genialiteit waarderen, maar ook het vermogen om te werken onder beperkte middelen en dringende maatschappelijke behoeften.
Het publieke beeld van de lijst — ‘jonge genieën die de wereld veranderen’ — wijkt af van de werkelijkheid: velen van hen dragen al reputatie- en institutionele verplichtingen. Ze zijn afhankelijk van subsidies, investeerders en toezichthouders die snelle toepasbare resultaten eisen. Hun gedragspatroon onder druk bestaat niet uit radicale revoluties, maar uit gerichte verbeteringen die hier en nu kunnen worden ingevoerd. Hafner belooft bijvoorbeeld geen algemene AI, maar richt zich op agenten die context en gevolgen kunnen meewegen, omdat dat nu eenmaal is wat de markt en de toezichthouders vandaag nodig hebben.
Vergelijk het met de situatie in de sport: een coach vervangt niet het hele team in één keer, maar versterkt de zwakke posities om de volgende wedstrijd te winnen. Zo is het hier ook — innovators versterken de knelpunten in bestaande systemen in plaats van ze vanaf nul opnieuw op te bouwen. Dat verklaart waarom er zo veel projecten op het snijvlak van AI en ‘vervuilende’ sectoren op de lijst staan: klimaat en biotech vragen niet alleen om ideeën, maar ook om bewezen doeltreffendheid onder reële beperkingen.
Uiteindelijk toont de lijst van 2026 niet alleen nieuwe namen, maar een verschuiving in de manier waarop de samenleving nu oplossingen zoekt: via jonge specialisten die bereid zijn op het snijvlak van disciplines te werken en verantwoordelijkheid te dragen voor een praktisch resultaat. Hun keuze is geen toeval, maar een antwoord op de druk die hen dwingt zich te richten op wat meetbaar is en morgen al kan worden ingevoerd.
