Op 23 juni 2026 nam António Guterres in het Temperate House van de Royal Botanic Gardens, Kew, de speciale Internationale Kew-medaille in ontvangst. De directeur van de tuinen reikte de onderscheiding niet volgens de gebruikelijke cyclus uit, maar buiten het schema — als erkenning voor zijn rol bij het op de mondiale agenda plaatsen van klimaat- en natuurbeschermingskwesties.
Voor de secretaris-generaal van de Verenigde Naties is dit niet louter een persoonlijke eer. Guterres aanvaardde de medaille ‘niet voor zichzelf, maar voor de Verenigde Naties en allen die daarbinnen ten behoeve van de natuur werken’. Hij benadrukte: de natuur is onze belangrijkste bondgenoot, en de wetenschap is het kompas dat het handelen moet leiden. Die woorden klonken tegen de achtergrond van de London Climate Action Week, waar hij tevens een wereldwijde oproep tot vermindering van methaanuitstoot en een initiatief voor transparantie over de milieu-impact van AI lanceerde.
In bijna een decennium in zijn ambt heeft Guterres klimaat en biodiversiteitsverlies consequent centraal op de agenda gezet. Hij drong aan op versnelling van de overgang naar hernieuwbare energie, versterking van de Overeenkomst van Parijs en mobilisatie van staten, bedrijfsleven en maatschappelijk middenveld. Ook zijn voorgangers als secretaris-generaal spraken over klimaat, maar Guterres maakte het tot een van de hoofdthema’s van zijn mandaat, zelfs wanneer geopolitieke crises de aandacht opeisten.
De onderscheiding van Kew — een instituut met een tweehonderdjarige geschiedenis van wetenschappelijke benadering van planten en schimmels — onderstreept juist die nadruk op bewijsvoering. Guterres heeft herhaaldelijk gezegd dat wanneer de natuur als verbruiksmateriaal wordt beschouwd, de mensheid de prijs betaalt. Dat is geen nieuwe retoriek: al vóór de VN bevorderde hij als premier van Portugal en als Hoge Commissaris van de VN voor Vluchtelingen ideeën over duurzame ontwikkeling en collectieve verantwoordelijkheid.
Op een moment dat multilaterale instellingen met groeiend scepticisme worden geconfronteerd, lijkt de aanvaarding van een onderscheiding van een wetenschappelijke instelling een bevestiging van een langdurige koers. Guterres gebruikt het symbolische kapitaal van de onderscheiding om eraan te herinneren: klimaat- en natuircrises vragen om gezamenlijk handelen, niet om isolement. Hij verandert zijn koers niet onder druk — hij versterkt die.
Zoals de oude eik in Kew droogtes doorstaat omdat zijn wortels verweven zijn met die van zijn buren, zo kunnen mondiale problemen alleen worden opgelost door verweven inspanningen. Guterres begrijpt dat beter dan velen.
De erkenning vanuit Kew toont aan: zelfs wanneer nationale belangen domineren, zijn er figuren die de langetermijnverbondenheid van mens en natuur in beeld blijven houden — en daar reputatie voor opofferen in plaats van terug te deinzen.
