23 czerwca 2026 roku w szklarni Temperate House Królewskich Ogrodów Botanicznych w Kew António Guterres odebrał specjalny Międzynarodowy Medal Kew. Dyrektor ogrodów wręczył nagrodę nie w zwykłym cyklu, lecz poza harmonogramem — w uznaniu jego roli w wyniesieniu kwestii klimatycznych i ochrony przyrody na poziom globalny.
Dla Sekretarza Generalnego ONZ to nie tylko osobisty zaszczyt. Guterres przyjął medal „nie dla siebie, lecz dla Organizacji Narodów Zjednoczonych i wszystkich, którzy w niej pracują na rzecz przyrody”. Podkreślił: przyroda jest naszym głównym sojusznikiem, a nauka — kompasem, który powinien wyznaczać działania. Te słowa padły na tle Londyńskiego Tygodnia Działań Klimatycznych, gdzie zainicjował także globalny apel o ograniczenie emisji metanu oraz inicjatywę przejrzystości wpływu AI na środowisko.
Przez niemal dekadę na stanowisku Guterres konsekwentnie stawiał klimat i utratę bioróżnorodności w centrum agendy. Nalegał na przyspieszenie przejścia na energię odnawialną, wzmocnienie porozumienia paryskiego i mobilizację państw, biznesu oraz społeczeństwa obywatelskiego. Jego poprzednicy na stanowisku Sekretarza Generalnego również mówili o klimacie, ale Guterres uczynił z tego jeden z głównych tematów swojego mandatu, nawet gdy kryzysy geopolityczne odwracały uwagę.
Nagroda od Kew — instytucji z dwustuletnią historią naukowego podejścia do roślin i grzybów — podkreśla właśnie ten nacisk na bazę dowodową. Guterres wielokrotnie powtarzał, że gdy przyrodę traktuje się jako materiał jednorazowy, ludzkość płaci cenę. To nie nowa retoryka: jeszcze przed ONZ, jako premier Portugalii i Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców, propagował idee zrównoważonego rozwoju i zbiorowej odpowiedzialności.
W momencie, gdy instytucje multilateralne spotykają się z rosnącym sceptycyzmem, przyjęcie nagrody od placówki naukowej wygląda jak potwierdzenie dawnej linii postępowania. Guterres wykorzystuje symboliczny kapitał nagrody, by przypomnieć: kryzysy klimatyczne i przyrodnicze wymagają wspólnych działań, a nie izolacji. Nie zmienia kursu pod presją — on go wzmacnia.
Podobnie jak stary dąb w Kew wytrzymuje susze, bo jego korzenie splatają się z korzeniami sąsiadów, tak i globalne problemy rozwiązuje się tylko poprzez splecione wysiłki. Guterres rozumie to lepiej niż wielu.
Uznanie od Kew pokazuje: nawet gdy dominują interesy narodowe, istnieją postacie, które wciąż utrzymują w centrum uwagi długoterminową wzajemną zależność człowieka i przyrody — i płacą za to reputacją, a nie ustępują.
