Het Amerikaanse bedrijf Inertia heeft 450 miljoen dollar opgehaald om de commercialisering van lasergestuurde traagheidsfusie te versnellen. De middelen zullen worden aangewend voor de bouw van een demonstratie-installatie die schone energie kan opwekken uit fusiereacties.
Dankzij deze financiering bevindt het project zich nu in de overgangsfase van laboratoriumonderzoek naar een commercieel prototype. Voorheen bleven vergelijkbare inspanningen op het gebied van traagheidsfusie beperkt tot wetenschappelijke faciliteiten zoals de NIF, waar in 2022 voor het eerst een Q-factor van meer dan één werd behaald. Inertia stelt plannen te hebben om een stabiele energieopbrengst te realiseren onder omstandigheden die geschikt zijn voor een elektriciteitscentrale.
Tussen het huidige resultaat en een daadwerkelijke centrale gaapt echter nog een aanzienlijk gat. Er moet nog een oplossing worden gevonden voor de herhaalbaarheid van de laserpulsen met een frequentie van meerdere hertz, er moeten materialen worden ontwikkeld die bestand zijn tegen de neutronenbelasting, en de kosten van het systeem moeten omlaag tot een niveau dat concurrerend is met andere bronnen. Zonder deze stappen blijft de financiering een investering in een vroeg stadium van ontwikkeling.
De methode is gebaseerd op de compressie van een brandstofdoel door krachtige laserpulsen, wat een thermonucleaire reactie veroorzaakt. Het proces is te vergelijken met de werking van een verbrandingsmotor: elk laserschot werkt als een ontsteking, waarbij het de taak van de ingenieurs is om de afzonderlijke flitsen om te zetten in een continu proces.
Hoewel de opgehaalde fondsen de ontwikkelingstijd van het eerste prototype met enkele jaren kunnen verkorten, lossen ze de fundamentele technische hindernissen niet op. De meeste experts zijn van mening dat het, mits de problemen met herhaalbaarheid en materialen worden opgelost, nog minstens een decennium zal duren voordat de centrale op het stroomnet wordt aangesloten.
De werkelijke voortgang van Inertia moet dan ook worden afgemeten aan de pulsfrekwentie en de kosten per schot, in plaats van aan het totale investeringsvolume.
