Het Canadese bedrijf Open Star Technologies heeft de eerste geslaagde levitatie van een supergeleidende magneet in een prototype van een dipool-fusie-installatie aangekondigd. De magneet, die ongeveer 100 kg weegt, werd zonder mechanische ondersteuning in een vacuümkamer omhoog getild en gestabiliseerd, wat wordt bevestigd door videobeelden en sensordata.
Dit betreft een laboratoriumdemonstratie in de prille beginfase van het traject van experiment naar een volwaardig energiesysteem. Eerdere levitatiepogingen in soortgelijke opstellingen, zoals de LDX bij MIT, vergden aanzienlijke hoeveelheden energie om het veld in stand te houden. In dit geval heeft het team gebruikgemaakt van hogetemperatuur-supergeleiders en een actief stabilisatiesysteem, waardoor het energieverbruik met 30% is gedaald ten opzichte van hun voorgangers.
Tussen dit resultaat en de realisatie van een praktische kernfusiereactor liggen nog tal van onopgeloste uitdagingen. Zo is het noodzakelijk om een stabiele opsluiting van plasma te bewerkstelligen bij temperaturen boven de 10 keV, warmteafvoer van de wanden te garanderen en een Q-factor van meer dan één te bereiken. Opschaling naar industriële proporties vereist bovendien oplossingen voor materiaalmoeheid en de hoge kosten van cryogene apparatuur.
Het werkingsprincipe rust op de creatie van een magnetische dipool, vergelijkbaar met het magnetisch veld van de aarde. Het plasma wordt vastgehouden in een val waarin de veldlijnen gesloten lussen vormen, wat het verlies van deeltjes aan de wanden van de kamer minimaliseert. Door de levitatie zijn er geen mechanische steunpunten meer nodig die de symmetrie van het veld zouden kunnen verstoren en instabiliteit zouden kunnen veroorzaken.
Hoewel dit resultaat het concept van dipool-fusie verder brengt, verandert het niets aan de realistische tijdlijnen voor commerciële toepassing. Experts schatten dat het, mits er sprake is van stabiele financiering, nog minstens tien jaar zal duren voordat er een netto energieopbrengst kan worden gedemonstreerd. Voor de sector bevestigt dit de levensvatbaarheid van een alternatieve benadering voor magnetische opsluiting, al verkleint het de kloof tussen laboratoriumsuccessen en stroomopwekking voor het net nog niet.
Toekomstige experimenten moeten uitwijzen of dit ontwerp op economisch vlak de concurrentie met tokamaks kan aangaan.
