De zes maanden oude Alexander uit Shepton Mallet in Somerset werd plotseling onrustig en zag er ziek uit. Zijn moeder Kim Reynolds haastte zich naar de spoedeisende hulp van het Royal Bournemouth Hospital, waar artsen ontdekten dat het hartje van de baby met een frequentie van 280 slagen per minuut klopte.
Alles begon 's ochtends, toen de huisdobermann Saraya zich ongewoon gedroeg: ze week geen stap van het kind en jankte zielig telkens wanneer hij de kamer uit werd gedragen. Kim, voormalig hydrotherapeut voor honden en moeder van haar eerste kind, hechtte er eerst niet veel waarde aan, maar het gedrag van de hond liet haar niet met rust.
Saraya is een gewone gezinshond, niet opgeleid voor medische hulp. Toch bleef ze aandringen en signaleerde ze een probleem dat de mensen niet opmerkten. Later diagnosticeerden artsen bij Alexander het syndroom van Wolff-Parkinson-White — een aangeboren afwijking van het geleidingssysteem van het hart, waarbij elektrische impulsen via extra banen verlopen en aanvallen van tachycardie veroorzaken.
Om het ritme te normaliseren dompelden de artsen de baby twee keer onder in een emmer ijskoud water, maar dat hielp niet. Pas na drie doses van een intraveneus geneesmiddel daalde de hartfrequentie. Alexander werd overgebracht naar het ziekenhuis in Poole, waar hij twee nachten doorbracht. Nu neemt hij dagelijks een bètablokker, propranolol, via een spuit — en doet dat zonder te zeuren.
Kim is ervan overtuigd dat het juist de intuïtie van Saraya was die haar ertoe bracht op tijd hulp te zoeken. ‘Zij wist dat zijn hart te snel klopte,’ zegt de moeder. ‘Ik kan me niet eens voorstellen wat er zou zijn gebeurd als ik hem gewoon in zijn bedje had gelegd en weg was gegaan.’ Onlangs begon Saraya weer onrustig te doen bij Alexander — en dit keer bleek de baby een bacteriële keelontsteking te hebben.
Het gezin zamelt nu geld in voor de liefdadigheidsorganisatie Tiny Tickers, die helpt bij de vroege opsporing van hartaandoeningen bij baby's. Kim benadrukt: ‘Ik vertrouw Saraya voor honderd procent. Ze is geen opgeleide hulphond, maar ze zal altijd bij hem zijn.’
Het verhaal laat zien hoe fijngevoelig honden veranderingen in de toestand van dierbaren waarnemen, zelfs wanneer die veranderingen niet met het blote oog zichtbaar zijn.
