Maine Coons zijn veel meer dan alleen maar katten. Ze zijn pluizige diplomaten, harige retrievers en managers van het huiselijk geluk in één persoon. Hieronder volgen enkele grappige anekdotes, geïnspireerd op waargebeurde verhalen van eigenaren. Als u een Maine Coon in huis heeft, zult u uw eigen huisdier hierin herkennen. Zo niet, bereid u dan maar voor: dit zou wel eens een teken van het lot kunnen zijn.
Het verhaal van Mars
Op een dag ging de eigenaar naar zijn werk en liet de badkamerdeur per ongeluk op een kier staan. Bij thuiskomst zag hij dat de kraan liep, het bad halfvol was en dat Maine Coon Mars er middenin lag, als een zeehond op een ijsschots. Toen de kat de man zag, raakte hij niet in paniek. Hij hief langzaam zijn kop, keek hem recht in de ogen, slaakte een langgerekt "prrr-miauw" en duwde met zijn poot een drijvend badeendje naar zich toe.
Nadat de kraan was dichtgedraaid, stapte Mars uit bad, schudde zich krachtig droog (met een spatzone van anderhalve meter in de omtrek) en liep naar de keuken om een handdoek op te eisen. En voer. Want uitgebreid badderen is tenslotte zwaar werk.
De "kwaliteitsmanager"
Dit is het verhaal van een Maine Coon die vanuit huis werkt. De kat besloot namelijk een handje te helpen. Eerst ging hij boven op de laptop liggen om "de temperatuur van de processor te controleren". Daarna begon hij het rapport te "bewerken" door om de dertig seconden met zijn poot op de Enter-toets te drukken. Toen de eigenaar de koelkast opende, wierp de kat een blik naar binnen en knikte instemmend, maar viste wel voorzichtig een worstje naar buiten om dat op tafel te leggen. Voor de juiste balans, waarschijnlijk.
Inmiddels staat hij officieel te boek als medeoprichter van het familiebedrijf. Zijn salaris bestaat uit drie zakjes paté per week, het recht om op de frisgewassen was te slapen en de volledige zeggenschap over de afstandsbedieningen van de televisie.
Waarom gebeurt dit? (Kort maar krachtig)
- Honden in een kattenlichaam: Historisch gezien werkten Maine Coons op boerderijen waar ze op knaagdieren jaagden en mensen vergezelden. Hier komt hun instinct vandaan om dingen te apporteren, mensen te volgen en overal bij betrokken te willen zijn.
- Een uitgebreid vocaal arsenaal: Hun getjilp, trillingen en gespin zijn het resultaat van een evolutionaire manier om te communiceren in luidruchtige omgevingen zoals schepen of schuren. In huis is dit veranderd in een compleet interactief "onderhandelingsstation".
- Liefde voor water: De voorouders van dit ras leefden vaak bij rivieren en havens, en hun dikke, waterafstotende vacht was niet bang voor nattigheid. Vandaar hun fascinatie voor kranen, wasbakken en douches.
- Grootte versus zelfbeeld: Maine Coons groeien door tot ze een jaar of drie à vier zijn en beseffen lange tijd niet dat ze geen kleine kittens meer zijn. Dat verklaart hun pogingen om in te kleine dozen te kruipen, zich achter gordijnen te verstoppen of op schoot te slapen alsof het een krukje is.
- Als een Maine Coon kattenkwaad heeft uitgehaald, straf hem dan niet. Kijk hem alleen maar diep in de ogen aan. Hij weet donders goed dat hij fout zat. Maar hij is ervan overtuigd dat het precies zo de bedoeling was. En eerlijk is eerlijk, het is lastig om hem ongelijk te geven.
