Somerset'teki Shepton Mallet'ten altı aylık Alexander aniden huzursuzlaştı ve hasta görünüyordu. Annesi Kim Reynolds, doktorların bebeğin kalbinin dakikada 280 atış hızıyla çarptığını tespit ettiği Bournemouth Kraliyet Hastanesi'nin acil servisine koştu.
Her şey, evdeki Doberman Saray'ın alışılmadık davrandığı sabah başladı: çocuktan bir adım bile ayrılmıyor ve odadan her çıkarılışında acıklı bir şekilde inliyordu. Köpek hidroterapisti ve ilk kez anne olan Kim, başlangıçta buna pek önem vermedi, ancak köpeğin davranışı içini rahatsız etti.
Saray, tıbbi yardım için eğitilmemiş sıradan bir aile köpeği. Yine de insanların fark etmediği bir sorunu ısrarla işaret ediyordu. Daha sonra doktorlar Alexander'da Wolff-Parkinson-White sendromu teşhis etti — elektriksel uyarıların ek yollardan geçerek taşikardi nöbetlerine yol açtığı, kalbin ileti sisteminin doğuştan gelen bir bozukluğu.
Ritmi normale döndürmek için doktorlar bebeği iki kez buzlu su dolu bir kovaya daldırdı, ancak bu işe yaramadı. Ancak üç doz damar içi ilaçtan sonra kalp atış hızı düştü. Alexander, iki gece geçirdiği Poole Hastanesi'ne nakledildi. Şimdi her gün beta blokör propranololü şırıngayla alıyor — ve bunu mızmızlanmadan yapıyor.
Kim emin: onu zamanında yardım istemeye iten tam da Saray'ın sezgisiydi. «Onun kalbinin çok hızlı çarptığını biliyordu,» diyor anne. «Onu yatağına yatırıp yanından uzaklaşsaydım ne olabileceğini hayal bile edemiyorum.» Kısa süre önce Saray, Alexander'ın yanında yeniden huzursuz davranmaya başladı — ve bu kez bebekte bakteriyel anjin çıktı.
Aile şimdi, bebeklerde kalp hastalıklarının erken teşhisine yardımcı olan Tiny Tickers yardım kuruluşu için bağış topluyor. Kim vurguluyor: «Saray'a yüzde yüz güveniyorum. O eğitimli bir yardımcı köpek değil, ama her zaman onun yanında olacak.»
Bu hikâye, köpeklerin yakınlarının durumundaki değişiklikleri, bu değişiklikler gözle görülmese bile ne kadar incelikle algıladığını gösteriyor.
