UCLA'dan bilim insanları, 27 uzun süreli meditasyon uygulayıcısı (ortalama yaş 52, deneyim 5 ile 46 yıl arasında) ve aynı cinsiyet ve yaşta 27 kontrol katılımcısının yer aldığı bir araştırmada difüzyon tensör görüntüleme kullandı. Meditasyon yapanlarda, frontal ve temporal loblardan beyin sapına ve korpus kallozumun ön kısmına kadar tüm beyinde daha belirgin yapısal bağlantılar buldular.
Farklılıklar özellikle kortikospinal yolda, üst boylamsal fasikülde ve kancalı fasikülde belirgindir. Bu yollar, korteks ile omurilik arasında, hemisferlerin ön ve arka bölümleri arasında ve ayrıca limbik sistem ile frontal korteks arasında hızlı sinyal iletimi sağlar. Uygulayıcılarda beyaz madde yoğunluğunun normal yaşa bağlı azalması önemli ölçüde daha az çıktı.
Sonuçlar NeuroImage'de yayımlandı. Yazarlar — Eileen Luders ve meslektaşları — meditasyonun yalnızca büyümeyi teşvik etmekle kalmayıp, muhtemelen bağışıklık sistemi üzerindeki etkisiyle atrofiyi de önleyebileceğini belirtiyor. Ancak araştırma, nedensel ilişkiyi yatkınlıktan ayırt etmeye olanak tanımıyor: Başlangıçta bağlantıları daha yoğun olan kişiler pratiği daha sık seçmiş ve sürdürmüş olabilir.
Bu tür değişiklikler tek tek bölgeleri değil, küresel ağları etkiliyor. Bilinç teorileri açısından bu, beyaz maddenin yapısal bütünlüğünün bilgi entegrasyonunu ve sinyallerin geniş çapta yayılmasını etkileyebileceği anlamına geliyor. Küresel çalışma alanı teorisi çerçevesinde bağlantıların güçlenmesi, bilinç içeriğinin «tutuşmasını» ve aktarımını kolaylaştırabilirken, bütünleşik bilgi teorisinde daha yoğun nedensel bağlantılar sayesinde Φ'yi artırabilir.
Şehirler arasındaki bir yol ağını düşünün: Otoyollar genişler, sıklaşır ve daha iyi yalıtılırsa mesajlar daha hızlı ve güvenilir ulaşır, altyapının yaşlanması da yavaşlar. Beyaz madde de böyledir — sadece «kablolar» değil, beynin doğal yaşlanması sırasında bilincin bağlantılılığını ne kadar istikrarlı koruduğunun bağlı olduğu bir koşuldur.
Araştırma tek bir çalışma olarak kalıyor ve tüm değişkenleri kontrol etmiyor, bu nedenle sonuçları temkinli yaklaşmayı gerektiriyor. Yine de geleneksel olarak görece istikrarlı sayılan yapıların esnekliğine işaret ediyor ve bilinçli deneyimin yalnızca işlevsel etkinliğe değil, ne ölçüde eğitilebilir anatomiye bağlı olduğu sorusunu ortaya koyuyor.
Bu, bilincin nöral bağıntılarının değişmezliğine ve biyolojik substrat ile onu değiştirebilen pratikler arasındaki sınırlara ilişkin görüşlerin yeniden gözden geçirilmesini gerektiriyor.
