We wtorek, 11 sierpnia 2026 roku, światowe rynki zareagowały gwałtownym wzrostem cen energii oraz rentowności amerykańskich obligacji skarbowych, co było wynikiem nowej fazy kryzysu dyplomatycznego między Waszyngtonem a Teheranem. Wzajemne żądania wypłaty reparacji sprawiły, że potencjalne porozumienie w sprawie wznowienia żeglugi w Cieśninie Ormuz stało się niemal nieosiągalne.
Prezydent USA Donald Trump odpowiedział na irańskie żądania bezprecedensowymi kontr-roszczeniami, nakazując swoim negocjatorom domaganie się od Teheranu odszkodowań za ataki, które, jak twierdzi, Iran przeprowadził w ciągu ostatnich dziesięcioleci, w tym za zatopienie niszczyciela USS Cole w 2000 roku. Później, na platformie Truth Social, Trump rozszerzył listę, oświadczając, że Iran powinien również zrekompensować straty ludzkie w Libanie, Syrii, Jemenie i Gazie.
Ze swojej strony przedstawiciele Teheranu, który od pięciu miesięcy cierpi z powodu bombardowań ze strony USA i Izraela, domagają się własnych rekompensat. Strona irańska oświadcza, że Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta, dopóki Waszyngton nie zniesie blokady morskiej, nie odwoła sankcji i nie odblokuje zamrożonych aktywów.
Obecna pauza w negocjacjach ma charakter celowy: Trump przyznał, że Stany Zjednoczone działają „bez zbędnego hałasu”, preferując presję ekonomiczną i czekając, aż inflacja wyczerpie irański skarb. Tymczasem, pomimo triumfalnych oświadczeń Trumpa o „stuprocentowej kontroli” nad cieśniną, dane firmy Kpler wskazują, że ruch spadł z przedwojennego poziomu 130–140 statków do zaledwie 6–11 przepraw dziennie.
Traderzy zinterpretowali wymianę ultimatum jako sygnał, że porozumienie zostanie odłożone na czas nieokreślony. Kontrakty terminowe na ropę Brent podrożały o około 2,5%, osiągając poziom 89,8 dolara za baryłkę, podczas gdy amerykańska WTI osiągnęła 84,2 dolara.
Równocześnie gwałtownie wzrosły rentowności amerykańskich obligacji skarbowych: inwestorzy zaczęli wyprzedawać dług, obawiając się, że drożejąca ropa napędzi globalną inflację. Rentowność 30-letnich papierów przekroczyła 5,27%, 10-letnich — 4,7%, a dwuletnich — 4,25%, bijąc tegoroczne rekordy. Rynki pieniężne szacują obecnie prawdopodobieństwo podniesienia stóp procentowych przez Fed we wrześniu na 50 do 50.
W obliczu przedłużającego się kryzysu analitycy rewidują swoje prognozy dotyczące kluczowych aktywów surowcowych, zastanawiając się, co lepiej chroni kapitał przed inflacją wojenną – złoto czy ropa.
- Złoto: Tradycyjny status tego metalu szlachetnego jako „bezpiecznej przystani” w tym konflikcie znalazł się pod zagrożeniem. Z powodu wzrostu rentowności obligacji i inflacji złoto zaczęło tracić na wartości: w pewnych okresach taniało o ponad 1,5% (ale obecnie obserwuje się wzrost). Analitycy dużych banków inwestycyjnych, takich jak Goldman Sachs, już obniżyli swoje prognozy cen złota na grudzień 2026 roku, wskazując, że wysokie stopy procentowe czynią aktywa nieoprocentowane mniej atrakcyjnymi dla inwestorów instytucjonalnych.
- Ropa: Rynek „czarnego złota” pozostaje niezwykle zmienny. W tym roku ceny przekraczały już 97 dolarów za baryłkę w obliczu wątpliwości co do zawieszenia broni, a następnie spadały poniżej 74 dolarów w krótkich okresach optymizmu. Aby złagodzić szok wywołany faktyczną blokadą cieśniny, Międzynarodowa Agencja Energetyczna (MAE) została zmuszona do zatwierdzenia historycznego uwolnienia 400 milionów baryłek ropy z rezerw strategicznych.
- Makroekonomia i inne zasoby: Szok geopolityczny już uderza w realne gospodarki. Na przykład, rząd Niemiec był zmuszony obniżyć o połowę prognozę wzrostu gospodarczego na 2026 rok (z 1% do 0,5%) z powodu konsekwencji konfliktu irańskiego. Analitycy ostrzegają, że dopóki Cieśnina Ormuz pozostaje faktycznie sparaliżowana, globalne rynki surowców, metali i energii będą znajdować się w strefie maksymalnego ryzyka, a wszelkie wiadomości z linii frontu będą wywoływać gwałtowne skoki cen.
