W dniach od 19 do 29 lipca 2026 r. w Pusan (Republika Korei) odbywa się 48. sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest to pierwsza sesja, którą Korea Południowa przyjmuje u siebie. Komitet rozpatruje około 30 nowych nominacji (plus kilka rozszerzeń i renowacji już istniejących obiektów), a także stan zachowania 147 obiektów już wpisanych na Listę.
48. sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO przekształca starożytne legendy, kruche ekosystemy i ślady historii ludzkości we wspólne dobro ludzkości.
Wyobraź sobie: góra Olimp — ta sama, gdzie według legendy zasiadali Zeus i pozostali bogowie olimpijscy — wreszcie otrzymuje oficjalne uznanie. Jej ośnieżone szczyty, głębokie wąwozy i unikalna przyroda są odtąd chronione nie tylko przez greckie mity, ale i przez międzynarodowy status. Obok niej — ogrody koralowe zatoki Akaba, najbardziej wysunięte na północ tropikalne rafy świata. Tutaj korale nauczyły się przetrwać w warunkach, które dla większości ich pobratymców byłyby śmiertelne. Teraz te żywe podwodne miasta są chronione statusem Światowego Dziedzictwa.
W Indiach święty Sarnath, miejsce, gdzie Budda wygłosił swoją pierwszą mowę, staje się 45. obiektem kraju na Liście. W Japonii starożytne stolice Asuka i Fujiwara — kolebka japońskiej państwowości — uzyskują globalną ochronę. A w górach Iranu zamki Alamut, niegdyś niezdobyte twierdze ismaelitów, teraz należą nie tylko do historii, ale i do całej ludzkości.
Te decyzje to nie tylko biurokratyczne potwierdzenia. To akt zbiorowej pamięci. W świecie, gdzie zmienia się klimat, wybuchają konflikty, a turystyka często niszczy to, co podziwia, status Światowego Dziedzictwa staje się tarczą. Mówi: „To miejsce jest ważne nie tylko dla jednego kraju. Jest ważne dla nas wszystkich”.
Sesja w Pusan jest pierwszą, którą przyjmuje Korea Południowa. I symboliczne jest to, że właśnie tutaj, na styku Wschodu i Zachodu, omawiane jest dziedzictwo, które należy do całego świata. Gdy delegaci spierają się, głosują i omawiają szczegóły, gdzieś na Olimpie podnosi się poranna mgła, w Akabie mienią się korale, a w Sarnath pielgrzymi nadal krążą wokół stupy.
Ludzie ponownie dokonują wyboru na rzecz piękna, pamięci i odpowiedzialności. I w tym wyborze jest coś bardzo ludzkiego — i bardzo ważnego.
A oto status na dzień 27 lipca 2026 r. (decyzje dotyczące nominacji zapadały głównie 24–27 lipca):
- Rejon góry Olimp (Grecja) — obiekt mieszany (przyrodniczo-kulturowy). Pomyślnie wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa. Mitologiczna ojczyzna bogów olimpijskich uzyskała uznanie zarówno za wartość przyrodniczą (wysokość 2918 m, bogata bioróżnorodność), jak i kulturową.
- Rafa koralowa zatoki Akaba —Morski Rezerwat Akaba (Jordania) — wpisany. Są to najbardziej wysunięte na północ tropikalne rafy koralowe na świecie o unikalnej odporności termicznej.Nominacja Arabii Saudyjskiej dotycząca raf koralowych zatoki Akaba była również rozpatrywana.
- Starożytne stolice Japonii (Asuka i Fujiwara) — obiekt kulturowy (prefektura Nara). Wpisany. Jest to 27. obiekt Japonii na Liście.
- Buddyjski kompleks Sarnath (Indie, koło Waranasi) — miejsce pierwszej mowy Buddy. Wpisany 25 lipca 2026 r. Stał się 45. obiektem Indii na Liście Światowego Dziedzictwa.
- Zamki Alamut i związane z nimi umocnienia (Iran) — twierdze Nizarytów-Ismaelitów z XI–XIII wieku. Wpisane.
Inne godne uwagi decyzje sesji
Potwierdzono między innymi:
- Plaże lądowania w Normandii (D-Day, Francja)
- Obiekty produkcyjne porcelany w Jingdezhen (Chiny)
- Morski Rezerwat Akaba (Jordania)
- Okefenokee (USA)
- Szereg obiektów w trybie pilnym (z jednoczesnym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa w zagrożeniu): krajobraz migracyjny Bomá-Badinguilo (Sudan Południowy), zamki Jabal Amel (Liban), Sebastia (Palestyna).
Sesja jeszcze się nie zakończyła (trwa do 29 lipca), dlatego pełna ostateczna lista nowych obiektów będzie znana w najbliższych dniach. Oficjalne decyzje i dokumenty publikowane są na stronie internetowej Centrum Światowego Dziedzictwa UNESCO.
