Pierwsza kolekcja Métiers d’Art pod kierownictwem Matthieu Blazy’ego została zaprezentowana nie w Paryżu, lecz w Seulu. Ten wybór sam w sobie stanowi klucz do zrozumienia aktualnej strategii domu mody.
Marka Chanel należy do rodziny Wertheimerów, której priorytetami są stabilny wzrost przychodów oraz umacnianie pozycji na rynku azjatyckim. Korea Południowa notuje jeden z najwyższych na świecie wskaźników konsumpcji dóbr luksusowych na mieszkańca, więc pokaz w Seulu pozwala marce jednocześnie potwierdzić ciągłość linii kreatywnej i ugruntować swoją obecność na tym kluczowym rynku.
Pierwsza kolekcja Métiers d’Art autorstwa Blazy’ego miała dowieść, że rzemieślnicze i estetyczne tradycje domu mody pozostają w centrum zainteresowania, jednak wybór lokalizacji sugeruje, że logika komercyjna ostatecznie wzięła górę nad historycznym przywiązaniem do Paryża.
Według raportów branżowych sprzedaż Chanel w regionie Azji i Pacyfiku przewyższa już wyniki osiągane w Europie. Pokaz w Seulu skraca drogę od wybiegu do klienta i pozwala sprawdzić reakcję odbiorców, którzy generują znaczną część globalnych zysków. Jednocześnie dostawy produktów z linii Métiers d’Art nadal odbywają się z paryskich pracowni i ich okolic.
Klient w Seulu kupuje nie tylko ubiór, lecz symbol przynależności do globalnej elity, która ceni francuskie dziedzictwo, wykazując się przy tym znajomością nowych nazwisk w świecie mody. Kolekcja Blazy’ego oferuje właśnie takie połączenie: rozpoznawalne sylwetki Chanel zestawione z bardziej stonowaną, niemal architektoniczną formą, co odpowiada potrzebom koreańskich odbiorców szukających prestiżu bez zbędnej teatralności.
Podobna sytuacja miała miejsce, gdy Louis Vuitton przeniósł swoje pokazy do Seulu i Szanghaju: za pozorną otwartością kulturową kryła się chęć skrócenia dystansu między prezentacją a sprzedażą. Chanel powiela ten ruch, wykorzystując do tego linię Métiers d’Art – kolekcję tradycyjnie uznawaną za najbardziej „francuską” w dorobku domu mody.
Tym samym pokaz w Seulu przypieczętowuje nowy układ sił: swoboda twórcza projektanta zostaje zachowana, lecz ostateczna decyzja o miejscu prezentacji zależy od wyników finansowych, a nie od geograficznej tradycji.
