W nowym badaniu obejmującym tysiące jezior i stawów na całym południowym obszarze zasięgu populacja nurów wykazuje wyraźny spadek produktywności — średnio o 40 procent w ciągu dziesięcioleci. Jednak stan Maine wyróżnia się na tym tle: tutaj liczba piskląt na parę pozostaje stosunkowo stabilna już od ponad 35 lat, a w 2026 roku miejscowi obserwatorzy naliczyli około 2770 dorosłych ptaków i 276 piskląt tylko w południowej części stanu.
Badacze z Birds Canada przeanalizowali wieloletnie dane i zauważyli, że w kanadyjskich prerach i prowincjach nadmorskich spadek okazał się znacznie gwałtowniejszy. W Maine natomiast, według słów ekologa Matta Fuersta, „niewiele jest dowodów na spadek produktywności”, a w ostatnich dziesięcioleciach wskaźniki utrzymywały się na tym samym poziomie. Kontrastuje to z ogólnym trendem, w którym budownictwo, zanieczyszczenie i ołowiane obciążniki wędkarskie nadal zagrażają ptakom.
Czynniki klimatyczne również odgrywają rolę: bardziej kwaśna woda deszczowa i zmętnienie od spływów burzowych utrudniają nurom szukanie ryb. Niemniej jednak w Maine dorosłe ptaki czują się nieźle, a produkcja piskląt pozostaje stabilna, choć pojedyncze niedawne obserwacje wskazują, że ogólna produktywność jest na razie niższa od poziomu niezbędnego do długoterminowego utrzymania populacji.
Organizacja Maine Audubon, prowadząca monitoring w stanie, potwierdza: dorosłe nury są w dobrym stanie, a liczebność piskląt w ciągu dziesięcioleci nie wykazała gwałtownych wahań. To wynik wieloletnich wysiłków na rzecz ochrony — od ograniczenia ołowianego sprzętu po programy edukacyjne i kontrolę zabudowy stref przybrzeżnych.
Taka lokalna stabilność przypomina, że poszczególne fragmenty ekosystemu mogą służyć jako bufor przeciw szerszym zagrożeniom. Nury, których krzyk stał się symbolem północnych jezior, wciąż tu utrzymują pozycje, dając nadzieję, że ukierunkowane działania mogą spowolnić negatywne procesy.
Jednocześnie eksperci podkreślają: bez kontynuacji monitoringu i adaptacji do zmieniających się warunków nawet w Maine sytuacja może się zmienić. Stabilność to nie punkt końcowy, lecz sygnał, że ochrona działa, gdy jest konsekwentna i oparta na danych.
