Op de avond van 27 oktober sloeg de 41-jarige Stan Wawrinka in Bazel zijn laatste eenhandige backhand van zijn carrière in het uit. De stand 5:7, 6:7(2) tegen de Tsjech Jiří Lehečka was niet zomaar een nederlaag in de eerste ronde van het ATP-toernooi van zijn thuisland 500, maar het punt waarop een 24-jarig verhaal eindigde: dat van een van de koppigste spelers uit het tijdperk van de Grote Drie.
Wawrinka kondigde zijn afscheid al eind 2025 aan en koos voor zijn laatste toernooi juist Bazel — de stad waar hij opgroeide en waar hij zich altijd thuis voelde. De fans gaven hem al vóór de wedstrijd een ovatie, en daarna staand. De Zwitser zelf benadrukte in een interview met de ATP: het belangrijkste voor hem was «alles te geven zonder spijt».
Achter hem liggen drie grandslamtitels, allemaal veroverd in finales tegen de toenmalige nummers één van de wereld — Nadal in Melbourne-2014, Djokovic in Parijs-2015 en New York-2016. Plus olympisch goud in het dubbelspel met Federer en de Davis Cup. In een tijdperk waarin drie spelers bijna twee decennia domineerden, bewees Wawrinka dat je zelfs in de schaduw een helder spoor kunt achterlaten.
Zijn carrière is een voorbeeld van hoe psychologie en karakter zwaarder wegen dan puur talent. Wawrinka beschikte niet over fenomenale snelheid of kracht, maar wist zich op de beslissende momenten bij elkaar te rapen en door de pijn heen te spelen. De fans waardeerden juist die eerlijkheid in hem: hij verschool zich nooit achter blessures en stond altijd met maximale inzet op de baan.
Voor het tennis is zijn afscheid nog een signaal van de generatiewissel. Na het vertrek van Federer, Nadal en nu Wawrinka blijft alleen Djokovic over, terwijl jonge spelers naar de voorgrond treden voor wie de Grote Drie al geschiedenis zijn. Het Zwitserse tennis, dat ooit twee kampioenen aan de wereld schonk, zoekt nu nieuwe helden.
Wawrinka vertrekt zonder spijt en laat niet alleen titels achter, maar ook een voorbeeld van hoe je een carrière met waardigheid kunt leven. Zijn laatste backhand in het uit werd een symbool: soms is het belangrijkste gewoon opkomen en alles tot het einde toe geven.
