Wieczorem 27 października w Bazylei 41-letni Stan Wawrinka posłał ostatni w karierze jednoręczny bekhend w aut. Wynik 5:7, 6:7(2) przeciwko Czechowi Jiříemu Lehečce stał się nie tylko porażką w pierwszej rundzie domowego ATP 500, lecz punktem, w którym zakończyła się 24-letnia historia jednego z najbardziej upartych graczy ery Wielkiej Trójki.
Wawrinka ogłosił odejście jeszcze pod koniec 2025 roku, wybierając na turniej finałowy właśnie Bazyleę — miasto, w którym dorastał i gdzie zawsze czuł się jak w domu. Kibice zgotowali mu owację jeszcze przed meczem, a po nim — na stojąco. Sam Szwajcar w wywiadzie dla ATP podkreślił, że najważniejsze było dla niego „dać z siebie wszystko bez żalu”.
Za nim trzy tytuły Wielkiego Szlema, zdobyte właśnie w finałach przeciwko ówczesnym pierwszym rakietom świata — Nadalowi w Melbourne-2014, Djokoviciowi w Paryżu-2015 i Nowym Jorku-2016. Do tego złoto olimpijskie w deblu z Federerem i Puchar Davisa. W epoce, gdy trzej dominowali przez niemal dwie dekady, Wawrinka udowodnił, że nawet w cieniu można zostawić wyraźny ślad.
Jego kariera to przykład tego, jak psychika i charakter przeważają nad czystym talentem. Wawrinka nie miał fenomenalnej szybkości ani siły, ale potrafił mobilizować się w kluczowych momentach i grać mimo bólu. Kibice cenili w nim właśnie tę uczciwość: nigdy nie chował się za kontuzjami i zawsze wychodził na kort z maksymalnym zaangażowaniem.
Dla tenisa jego odejście to kolejny sygnał zmiany pokoleń. Po odejściu Federera, Nadala i teraz Wawrinki pozostaje tylko Djoković, a na pierwszy plan wychodzą młodzi gracze, dla których Wielka Trójka jest już historią. Szwajcarski tenis, który niegdyś dał światu dwóch mistrzów, teraz szuka nowych bohaterów.
Wawrinka odchodzi bez żalu, zostawiając po sobie nie tylko tytuły, ale i przykład tego, jak przeżyć karierę z godnością. Jego ostatni bekhend w aut stał się symbolem: czasem najważniejsze jest po prostu wyjść i dać z siebie wszystko do końca.
