27 Ekim akşamı Basel'de 41 yaşındaki Stan Wawrinka kariyerinin son tek elli backhand'ini auta gönderdi. Çek Jiří Lehečka karşısında 5:7, 6:7(2) skoru sadece evindeki ATP 500 turnuvasının ilk turunda bir yenilgi değil, Büyük Üçlü döneminin en inatçı oyuncularından birinin 24 yıllık hikâyesinin sona erdiği nokta oldu.
Wawrinka ayrılığını daha 2025 yılının sonunda açıklamış ve final turnuvası için tam da büyüdüğü ve her zaman kendini evinde hissettiği şehir olan Basel'i seçmişti. Taraftarlar ona maçtan önce de, sonrasında da ayakta alkışlarla tezahürat yaptı. İsviçreli oyuncu ATP'ye verdiği röportajda en önemlisinin «her şeyi pişmanlık duymadan vermek» olduğunu vurguladı.
Arkasında, dönemin dünya bir numaralarına karşı finalde kazanılmış üç Grand Slam şampiyonluğu var — Melbourne-2014'de Nadal'a, Paris-2015'da Djokovic'e ve New York-2016'ta Djokovic'e karşı. Buna Federer ile çiftlerde olimpiyat altını ve Davis Kupası da ekleniyor. Üçünün neredeyse yirmi yıl boyunca hüküm sürdüğü bir dönemde Wawrinka, gölgede bile parlak bir iz bırakılabileceğini kanıtladı.
Kariyeri, psikolojinin ve karakterin saf yeteneğe nasıl üstün geldiğinin bir örneği. Wawrinka olağanüstü bir hıza ya da güce sahip değildi, ama kilit anlarda toparlanmayı ve acı içinde oynamayı biliyordu. Taraftarlar onda tam da bu dürüstlüğü sevdiler: sakatlıkların arkasına asla saklanmadı ve her zaman kortta maksimum özveriyle çıktı.
Tenis için onun gidişi, nesil değişiminin bir başka işareti. Federer, Nadal ve şimdi de Wawrinka'nın ardından yalnızca Djokovic kalıyor; sahneye ise Büyük Üçlü'nün artık tarih olduğu genç oyuncular çıkıyor. Bir zamanlar dünyaya iki şampiyon kazandıran İsviçre tenisi şimdi yeni kahramanlar arıyor.
Wawrinka pişmanlık duymadan gidiyor; ardında yalnızca şampiyonluklar değil, bir kariyerin onurla nasıl yaşanacağına dair bir örnek de bırakıyor. Son backhand'inin auta gitmesi bir simge oldu: bazen en önemli şey, sadece çıkıp sonuna kadar her şeyi vermektir.
