‘Digger’ is een nieuwe zwarte komedie en drama van Alejandro González Iñárritu met Tom Cruise in de hoofdrol. De film begon in internationale distributie te verschijnen op 30 september 2026, en in de VS op 2 oktober.
De speelduur bedraagt ongeveer 2 uur 9 minuten, en laten we meteen zeggen: juist vanwege de speelduur hebben we de beoordeling uiteindelijk iets verlaagd.
Centraal in het verhaal staat Digger Rockwell, een excentrieke Texaanse miljardair en olie-magnaat, die haast de machtigste man ter wereld wordt genoemd.
Zijn bedrijf veroorzaakt een grootschalige ecologische catastrofe in Groenland. En nu moet Digger aan iedereen bewijzen — en, zo lijkt het, vooral aan zichzelf — dat hij geen verwoester van de wereld is, maar een man die die wereld kan redden.
De president van de VS, gespeeld door John Goodman, wetenschappers, militairen, adviseurs, oliemannen — allen bemoeien zich ermee, en er begint een volstrekt waanzinnige poging van een mens om de natuur aan zijn plan te onderwerpen.
Tom Cruise, die je eerst niet herkent
Een apart verhaal is de transformatie van Cruise (gaya.one — 1; gaya.one — 2; gaya.one —3; gaya.one —4)
De acteur van 64 jaar is hier vrijwel volledig uit elkaar gehaald en opnieuw in elkaar gezet. Complexe plastische make-up, protheses, veranderde gelaatstrekken, dunner wordend grijs haar, zwaarlijvigheid en een dik zuidelijk accent.
Het resultaat is dat we hier soms helemaal niet Tom Cruise voor ons hebben.
En juist hier zullen we het, denk ik, met veel critici oneens zijn.
Ons beviel Cruise heel erg.
Ja, zijn Digger is overdreven.
Luidruchtig.
Zelfverzekerd.
Excentriek tot het onmogelijke toe.
Soms wil je hem letterlijk «doodmaken». 😄
En een paar minuten later — wil je hem om de een of andere reden juist steunen.
Juist deze verandering in de houding tegenover de held leek ons een van de meest interessante dingen in de film.
Het eerste leger van de wereld probeert te winnen… van een gletsjer
Als we het begin van de film heel kort samenvatten zonder ernstige spoilers, komt het ongeveer hierop neer:
het eerste leger van de wereld probeert de natuur te bestrijden. Dat wil zeggen, een gletsjer.
En alleen al dit idee verklaart uitstekend het niveau van absurditeit van wat er gebeurt.
Militaire vergaderingen veranderen hier periodiek bijna in een farce. Mensen die gewend zijn geld, legers, bedrijven en informatie te besturen, worden plotseling geconfronteerd met een tegenstander die het volstrekt onverschillig laat wie hier president, miljardair of generaal is.
De natuur doet niet mee aan onderhandelingen.
En juist hier zijn veel dialogen echt grappig.
Bovendien werken vooral die momenten bijzonder goed waarop de personages te veel gaan lijken op bekende typetjes uit de hedendaagse politiek: de manier van spreken, de drang om de informatiestroom te beheersen, de zekerheid dat elk probleem kan worden opgelost met een luide verklaring of een mooi verhaal.
Maar «Digger» is helemaal niet de film die hij in het begin lijkt
En hier begint het interessantste.
De eerste minuten of veertig kun je denken dat we gewoon te maken hebben met een heel dure, heel luide en heel zwarte politiek-ecologische satire.
En dan begint de film te veranderen.
En tegen het midden wordt duidelijk dat Iñárritu niet meer alleen in het klimaat, de oliemaatschappijen en de macht is geïnteresseerd.
Hij begint heel andere vragen te stellen.
Wie zijn wij binnen onze eigen rollen?
Waar eindigt de mens en begint het beeld dat hij voor anderen speelt?
Kun je je hele leven het verhaal over jezelf besturen — en op een dag beseffen dat je zelf niet meer weet wie je bent?
Kan kunst de werkelijkheid veranderen?
En in het algemeen: als wij allemaal voortdurend een of andere rol spelen — zakenman, president, ouder, redder, schurk, acteur —, wie blijft er dan over wanneer het decor wordt weggehaald?
Hier krijgt de film die typische scheppersondertoon, die ons bijzonder beviel.
In zekere zin sluit dit qua gevoel aan bij onze analyse van gisteren «Tony», waar ook de centrale vraag werd:
«Wie ben ik?»
En interessant is dat deze vraag in «Digger» aanvankelijk helemaal niet zichtbaar is.
Hij verschijnt geleidelijk.
Alsof de film de kijker eerst met opzet naar de buitenkant laat kijken — geld, macht, grime, luide redevoeringen, de catastrofe — en vervolgens één voor één de decors begint weg te halen.
We zullen niet in meer detail treden, want juist hier is het gemakkelijk om een van de belangrijkste effecten van de film te bederven.
Recensies — een bijna perfecte tweedeling
En ook dit is interessant.
De recensies over «Digger» zijn zeer uiteenlopend uitgevallen.
Sommige critici noemen de film chaotisch, te luid, zelfvoldaan en overvol.
Anderen vinden hem gedurfd, visueel inventief en veel interessanter dan gewone grote Hollywoodfilm.
Ook de kijkers zijn verdeeld.
Op CinemaScore kreeg de film C+, wat een van de laagste scores in de carrière van Cruise van de afgelopen jaren werd.
Maar juist hier stonden wij dichter bij degenen die de film goed vonden.
Misschien ligt het probleem in de verwachtingen.
Als je naar «Digger» gaat voor een nieuwe Tom Cruise in de gebruikelijke zin — een charismatische held die op fraaie wijze de wereld redt — kun je behoorlijk verrast worden.
Want hier staat een heel andere Cruise voor ons.
En naar onze mening, als acteur is hij schitterend.
De film zelf onthult zich alleen niet meteen.
Je moet de film even uitzitten
De eerste scènes zijn opzettelijk overdreven.
Iemand schreeuwt.
Iemand houdt ongelooflijke redevoeringen.
Iemand probeert de natuur te commanderen.
Er is inderdaad veel zwarte humor, en op sommige plekken is die zo zwart dat het zelfs voor ons een tikkeltje te veel was.
Maar ongeveer halverwege het kijken gebeurt er iets interessants:
de film begint eindelijk tot een geheel samen te komen.
Je begrijpt waarom sommige eigenaardigheden er waren.
Waarom de personages zo overdreven lijken.
Waarom sommige scènes bijna theater zijn.
En waarom de regisseur zo actief met de vorm speelt.
En juist de vorm beviel ons zeer
Sommige camerakeuzes en regiekeuzes zijn hier werkelijk schitterend.
Vooral de momenten waarop de ruimte plotseling anders wordt ervaren, de decors veranderen, de vertrouwde grens tussen werkelijkheid en voorstelling wordt doorbroken.
Dit is niet zomaar een visuele truc.
De vorm wordt geleidelijk onderdeel van de betekenis.
En hier kan natuurlijk niet de cameraman onvermeld blijven Emmanuel Lubezki — drievoudig winnaar van de «Oscar», die «Gravity», «Birdman» en «The Revenant» filmde.
Het visuele aspect is een van de sterkste kanten van het werk.
En de cast is hier enorm
Naast Tom Cruise en John Goodman spelen in de film:
Riz Ahmed — Ganesh;
Sandra Hüller — Emma;
Jesse Plemons — Kenny;
Michael Stuhlbarg — de vicepresident;
Emma D’Arcy — Lina;
Burn Gorman — minister van Defensie Amos;
Robert John Burke — generaal Fitzgerald;
Sophie Wilde — Hannah;
en ook Pip Torrens, Corey Johnson, Danny Kirrane en anderen.
Sophie Wilde velen kennen hem van «Bureau voor magische diensten», «Twee, drie, demon, kom!» en de serie «Boy Swallows Universe», en Jesse Plemons is bij ons al geliefd sinds «Breaking Bad» en «Fargo».
Is het de moeite waard om te kijken?
Ja, als je van dit soort humor houdt, als je wilt lachen om politici en als je erop voorbereid bent dat de film in het begin chaotisch lijkt.
De film is curieus. En daarom is onze beoordeling best goed. Niet alleen curieus, maar op sommige momenten geniaal. En Cruise is toch geniaal.
Een groot pluspunt is dat de film een verborgen creatieve subtekst heeft over de zin van het leven, onze rollen en over «wie ik ben». Rond het midden van de film raak je echt doordrongen van de filosofie en de blik op de wereld van vandaag.
Geef de film een kans.
Beoordeling: 7.5/10
(We hebben het cijfer iets verlaagd vanwege de langdradige speelduur, die zich op sommige momenten laat gelden).
Het is een curieuze, specifieke en op sommige momenten ronduit geniale film. Als je van onconventionele humor houdt, wilt lachen om politici en de uitdaging van de scenarioschrijvers durft aan te gaan — dan is «Digger» voor jou gemaakt.
En nog iets: sommige beelden kunnen in het begin schokkend zijn, maar al de volgende dag zul je er betekenis in zoeken — en de eerste indruk zal beginnen te vervagen.
Tom Cruise bewijst dat hij niet zomaar een superster van actiefilms is, maar een diepgaande, veelzijdige acteur die een uiterst complexe satire kan dragen. Kijk, onderga het en zoek de verborgen betekenissen — ze zijn het waard! 🎬🍿
