De perfecte façade van de middelbare leeftijd: de serie «The Four Seasons» laat je lachen door je tranen heen.
Stel je voor dat je al dertig jaar een hechte vriendengroep vormt. Je weet werkelijk alles van elkaar: van irritante gewoontes tot diepgewortelde triggers. Jullie hebben een heilige traditie — om elk kwartaal de dagelijkse sleur te doorbreken en te vertrekken voor een luxueus gezamenlijk weekendje weg. Een schilderachtig meer, verfijnde diners, glazen wijn en lome gesprekken op een perfect gemaaid gazon, geheel in de stijl van een Nancy Meyers-film. Het lijkt het ideale plaatje van een stabiel en volwassen leven.
Maar wat gebeurt er als er plotseling één element uit dit zorgvuldig opgebouwde mozaïek valt? De seizoenen wisselen elkaar af en daarmee brokkelt ongemerkt, maar onherroepelijk, datgene af wat onverwoestbaar leek.
Precies dit broze evenwicht wordt onderzocht in de Netflix-hit — de dramedy «The Four Seasons». Deze moderne remake van de cultklassieker van Alan Alda, gecreëerd door de erkende meesters van de intellectuele humor Tina Fey, Lang Fisher en Tracey Wigfield, slaagt erin iets te doen waar weinig series zich tegenwoordig aan wagen: onder de motorkap kijken van de midlifecrisis zonder goedkoop drama, maar met een verpletterende eerlijkheid.
De nieuwe Netflix-serie met Tina Fey en Steve Carell is niet zomaar een komedie over de midlifecrisis. Het is een oprecht gesprek over wat er gebeurt wanneer het 'lang en gelukkig' barsten begint te vertonen.
Een sterrenensemble dat de pannen van het dak speelt en dat je niet mag missen.
Stel je voor: Steve Carell («The Office», «The Morning Show»), Tina Fey («30 Rock», «Mean Girls»), Colman Domingo («Rustin», «Euphoria») en Will Forte («The Last Man on Earth») samen in één beeld. Dit is geen fictie — dit is «The Four Seasons», een van de meest geanticipeerde Netflix-projecten van 2025.
Het regisseursduo Shari Springer Berman en Robert Pulcini («The Nanny Diaries», «Girl Most Likely») heeft samen met Lang Fisher («Superstore») iets bijzonders neergezet — een serie waarin elk van de acht afleveringen van het eerste seizoen slechts 31 minuten duurt, maar een indruk achterlaat die dagenlang blijft hangen.
Een plot dat de spijker precies op de kop slaat.
Drie echtparen. Een jarenlange vriendschap. De traditie om elk kwartaal een weekend samen door te brengen. Het klinkt als de ideale formule voor geluk, nietwaar?
Maar het leven gooit roet in het eten: een van de paren besluit te gaan scheiden. En deze barst bedreigt niet alleen hun eigen huwelijk, maar de vriendschap tussen alle drie de gezinnen.
Er zijn hier geen afgezaagde scenario's. De serie probeert niet om schuldigen aan te wijzen of eenvoudige antwoorden te geven. In plaats daarvan stelt het vragen waar de meesten liever hun hoofd voor afwenden:
Wat gebeurt er als de mensen van wie je houdt niet meer samen kunnen zijn?
Kun je een vriendschap behouden wanneer je waarden niet langer stroken met die van je vrienden?
En de belangrijkste vraag: wat betekent 'lang en gelukkig' in de moderne wereld?
Subtiele humor en de muziek van Vivaldi.
Een van de meest elegante vondsten van de makers is de soundtrack. De beroemde «Vier Jaargetijden» van Antonio Vivaldi (uit 1725!) fungeren als metafoor voor de emotionele cycli van de personages. Winter, lente, zomer, herfst — niet alleen in de natuur, maar ook in relaties.
De humor is hier niet schreeuwerig, maar fluisterend aanwezig. Het zit in de pauzes tussen de dialogen, in veelzeggende blikken en in de ongemakkelijke situaties die iedereen herkent die wel eens heeft geprobeerd de diplomaat uit te hangen in een vriendengroep met tegengestelde meningen.
Zoals kijkers opmerken: «De dialogen boden geen moment de neiging om door te spoelen. Het was geen seconde saai.»
Filosofie voor degenen boven de 30 (en boven de 50).
«The Four Seasons» is een serie over de midlifecrisis, maar niet in de zin die we gewend zijn. Er is hier geen sprake van de aankoop van sportauto's of affaires met jonge secretaresses.
Wel is er de stille schrik van het besef dat het leven voorbijglijdt. Dat de keuzes die je twintig jaar geleden maakte, misschien niet helemaal de juiste waren. Dat vrienden die je al decennia kent, plotseling vreemden worden. En dat geluk geen eindbestemming is, maar een voortdurend proces.
Bijzonder ontroerend is hoe de serie de moderne realiteit weergeeft: een van de koppels is een homoseksueel stel, en dit wordt niet gepresenteerd als een 'agenda', maar als een integraal onderdeel van het leven. Hun relatie is net zo complex, prachtig en kwetsbaar als die van de heteroseksuele paren.
Spoiler: het gaat pijn doen (maar wel op een mooie manier).
Let op, spoiler!
Het personage van Steve Carell... overlijdt in de finale van het eerste seizoen. Kijkers vergelijken de schok met die van «The Morning Show». «Ik kon het nauwelijks geloven en dacht tot het einde dat het een grap was», schrijven mensen in de recensies.
Juist zijn personage zorgde voor het meest interessante en grappige aspect van de serie. Maar wellicht dwingt juist dit verlies de overgebleven personages (en het publiek) om met een nieuwe blik te kijken naar wat werkelijk belangrijk is.
Waarom zou je gaan kijken?
De scores spreken voor zich: IMDb — 7.2, Kinopoisk — 7.25. De serie staat inmiddels al in de lijsten van beste komedies en melodrama's van 2025.
Maar cijfers zijn slechts één ding. Iets anders zijn de reacties van echte mensen:
«Ondanks de schijnbare lichtheid en naïviteit is het een kwalitatief hoogwaardige, diep ontroerende en in zekere zin zelfs leerzame serie.»
«Ik heb het in één ruk uitgekeken, zonder door te spoelen. Sterke dialogen. Humor. Acteerwerk. Scenario. Presentatie.»
«Het is op een on-Amerikaanse manier verfijnd en aangenaam.»
Tweede seizoen: het verhaal gaat verder.
Ondanks dat de titel een zekere afronding suggereert (de vier seizoenen zijn immers al 'gepasseerd'), heeft Netflix de serie officieel verlengd voor een tweede seizoen. Op 28 mei 2026 verschenen alle 8 afleveringen van het tweede seizoen van «The Four Seasons» tegelijkertijd op Netflix.
Wat gaat er nu gebeuren? Hoe gaan de personages om met het verlies? Kan de vriendschap de beproeving van het rouwproces overleven? En bovenal — zullen ze hun eigen seizoen vinden?
Het oordeel.
«The Four Seasons» is niet zomaar een serie voor een verloren avondje. Het is een gesprek over wat het betekent om mens te zijn op de helft van de rit. Over vriendschap die soms moet eindigen om weer door te kunnen gaan. Over liefde die niet altijd overwint. En over het leven dat doorgaat, zelfs wanneer het lijkt alsof alles voorbij is.
Aanbevolen voor: iedereen boven de 30, iedereen die ooit getrouwd (of gescheiden) is geweest, mensen die vrienden waarderen en niet bang zijn voor complexe vragen.
Niet aanbevolen voor: mensen die op zoek zijn naar oppervlakkig vermaak en simpele antwoorden.
P.S. Als je na het kijken de behoefte voelt om oude vrienden te bellen of je partner even stevig vast te pakken — dan heeft de serie zijn werk gedaan.
