Netflix heeft onlangs een miniserie uitgebracht die direct de tongen losmaakte: het is openhartig, ironisch, soms ronduit ongemakkelijk en bovenal duivels meeslepend. Het verhaal verkent de midlifecrisis in een academische omgeving met een eerlijkheid die de kijker soms doet wegkijken, maar vaker nog doet applaudisseren voor de durf van het script.
De serie is opvallend oprecht in zijn benadering, wat resulteert in een solide beoordeling van een 7 uit 10.
In de kern draait het verhaal om een vijftigjarige docent Engels, simpelweg aangeduid als M. Zij leidt een leven dat tot in de puntjes is georganiseerd: een stabiel huwelijk met een collega, een succesvolle universitaire carrière en haar eigen publicaties vormen haar fundament.
Haar zorgvuldig opgebouwde wereld wankelt echter wanneer de mysterieuze jonge professor Vladimir zijn intrede doet op de faculteit. Wat begint als een onschuldige verliefdheid, ontaardt al snel in een obsessie die het leven van de hoofdrolspeelster op een gevaarlijk en complex pad brengt.
Waarom de serie zo goed werkt, is grotendeels te danken aan de cast. Rachel Weisz is simpelweg magnifiek. De actrice, bekend van rollen in The Mummy, The Constant Gardener, The Favourite, Black Widow en An Unsuitable Job for a Woman, levert hier een van haar beste prestaties ooit. Haar personage is tegelijkertijd zielig, intelligent, sexy en gevaarlijk, waardoor het onmogelijk is om je ogen van haar af te houden.
Leo Woodall schittert als Vladimir. Deze jonge Britse acteur, die we kennen uit de serie One Day, het tweede seizoen van The White Lotus en Bridget Jones: Mad About the Boy, belichaamt de rol perfect: charmant, glad en uiterst boeiend.
John Slattery, de ster uit Mad Men die ook indruk maakte in Iron Man 2, Spider-Man en Benefactor, speelt de echtgenoot met een vermoeide wijsheid die hem bijna net zo memorabel maakt als de hoofdrolspeelster. Daarnaast voegt Jessica Henwick, bekend van Game of Thrones, Iron Fist en The Matrix Resurrections, een scherp randje toe aan haar rol als collega Cynthia.
De toon van de serie laat zich het best omschrijven als een Fleabag voor vijftigers. Het combineert zwarte humor, openhartige fantasieën, pijnlijke zelfspot en het doorbreken van de vierde wand. De protagonist becommentarieert constant haar eigen acties en deelt haar meest ongemakkelijke gedachten, wat een gevoel van grote intimiteit creëert. De serie is expliciet seksueel, maar nooit op een platte manier; het is juist eerlijk en volwassen, waarbij verlangens worden onderzocht die normaal gesproken onbesproken blijven.
Toch zijn er ook minpunten. Het plot is soms wat naïef en bevat voorspelbare wendingen, terwijl de motivaties van de personages niet altijd even logisch aanvoelen. Echter, de uitvoering en het acteerwerk wegen zwaarder dan het script zelf. Zodra je begint met kijken, is het onmogelijk om nog te stoppen.
Het eindoordeel is dat dit een uitstekende miniserie van acht afleveringen is die zich perfect leent voor een bingesessie over een paar avonden. Rachel Weisz levert een topprestatie en haar aanwezigheid alleen al maakt Vladimir het kijken meer dan waard.
Het acteerwerk is subliem, de dialogen zijn gevat en de sfeer is volledig meeslepend. Uiteindelijk vertelt de serie een overtuigend verhaal over hoe een vrouw van vijftig niet aan de zonsondergang van haar leven begint, maar juist aan een uiterst interessant, complex en levendig nieuw hoofdstuk. De beoordeling van Gaya komt uit op een 7,0 uit 10.
