Netflix zaprezentował miniserial, który błyskawicznie stał się przedmiotem ożywionych dyskusji. Produkcja jest szczera, pełna ironii, momentami wręcz niekomfortowa, a przy tym diabelnie wciągająca. To opowieść o kryzysie wieku średniego w środowisku akademickim, przedstawiona z taką autentycznością, że chwilami chce się odwrócić wzrok, by za moment z uznaniem bić brawo twórcom.
Serial wyróżnia się niezwykłą uczciwością w ukazywaniu ludzkich słabości, co zaowocowało solidną oceną 7/10.
Fabuła w pigułce skupia się na pięćdziesięcioletniej wykładowczyni literatury angielskiej, znanej po prostu jako M. Jej życie wydaje się idealnie poukładane: ma męża, który jest jej kolegą z pracy, stabilną karierę uniwersytecką oraz własne książki. Jednak jej świat wywraca się do góry nogami wraz z pojawieniem się w wydziale tajemniczego, młodego profesora o imieniu Vladimir. To, co zaczyna się od niewinnej fascynacji, szybko przeradza się w obsesję, spychając życie bohaterki na coraz bardziej skomplikowane i niebezpieczne tory.
Dlaczego ta produkcja działa? Przede wszystkim dzięki obsadzie. Rachel Weisz jest po prostu zachwycająca. Aktorka, znana z ról w filmach Mumia, Wierny ogrodnik, Faworyta, Czarna Wdowa czy An Unsuitable Job for a Woman, stworzyła tutaj jedną ze swoich najlepszych kreacji. Jej postać jest jednocześnie żałosna, inteligentna, seksowna i niebezpieczna, co sprawia, że nie sposób oderwać od niej wzroku.
Leo Woodall, wcielający się w postać Vladimira, to młody brytyjski aktor, którego widzowie mogą kojarzyć z serialu Jeden dzień, drugiego sezonu Białego Lotosu oraz filmu Bridget Jones: Mad About the Boy. Aktor idealnie uosabia swoją rolę: jest czarujący, śliski i całkowicie zniewalający. Z kolei John Slattery, gwiazda Mad Men, znany również z Iron Man 2, Spider-Man czy Benefactor, portretuje męża-profesora z taką znużoną mądrością, że jego postać staje się niemal tak pamiętna, jak główna bohaterka.
Warto również wspomnieć o Jessice Henwick, aktorce znanej z Gry o tron, Iron Fist oraz Matrix Zmartwychwstania, która nadaje swojej roli koleżanki Cynthii wyrazistego charakteru.
Ton serialu można określić jako Fleabag dla pięćdziesięciolatków. Mamy tu tę samą mieszankę czarnego humoru, szczerych fantazji, bolesnego dystansu do samej siebie oraz przełamywania czwartej ściany. Protagonistka nieustannie komentuje swoje poczynania, dzieląc się z widzami najbardziej niewygodnymi przemyśleniami, co buduje poczucie intymności. Serial jest wyraźnie seksualny, ale nie w sposób wulgarny; raczej niezwykle szczery i dojrzały, zgłębiający pragnienia, o których zazwyczaj się milczy.
Oczywiście istnieją pewne wady. Fabuła bywa momentami naiwna, a niektóre zwroty akcji czy motywacje bohaterów nie zawsze wydają się logiczne. Jest to jednak przypadek, w którym jakość wykonania i gra aktorska przeważają nad samą warstwą narracyjną. Gdy już zacznie się oglądać, trudno przestać.
Podsumowując, to doskonały ośmioodcinkowy miniserial, który można łatwo obejrzeć w ciągu kilku wieczorów. Rachel Weisz daje popis swoich możliwości, a już sama jej obecność sprawia, że warto poświęcić czas na Vladimira. Gra aktorska jest wybitna, dialogi błyskotliwe, a atmosfera całkowicie porywająca. Ostatecznie jest to przekonująca opowieść o tym, że kobieta po pięćdziesiątce wcale nie zbliża się do zachodu słońca, lecz rozpoczyna niezwykle interesujący, złożony i pełen życia nowy rozdział.
Ocena Gaya: 7.0/10
