Op vier oktober, Werelddiereindag, gaat de bijzondere aandacht uit naar de rivier de Yangtze: na een decennium van grootschalige beschermingsmaatregelen zijn de populaties van verscheidene sleutelsoorten aanzienlijk gegroeid.
Het tijdschrift The Economist bericht over een opmerkelijke en zeer hoopgevende ontwikkeling.
De Chinese steur, die al ongeveer 140 miljoen jaar op aarde leeft, heeft kunstmatige paaiplaatsen gekregen in de omgeving van Yichang. Daar zijn tienduizenden jonge vissen uitgezet, en in het wild zijn de eerste generaties verschenen die zich op natuurlijke wijze kunnen voortplanten.
De vleugelloze Yangtzedolfijn — het symbool van de rivier — vertoont eveneens een positieve trend. Volgens de meest recente tellingen is het aantal gestegen tot 1426 exemplaren, vierhonderd meer dan tien jaar geleden. Schoon water en beperking van de scheepvaart hebben de dieren in staat gesteld zich vaker aan de oppervlakte te laten zien en te jagen zonder de vroegere onrust.
Ook andere bewoners bleven niet achter: de Chinese hoogvinnige karper (胭脂鱼), de snoekachtige brasem en vier hoofdsoorten van de karperachtigen. Het verbod op industriële visserij en de instelling van visbeschermingszones hebben hun vertrouwde foerageergebieden teruggebracht. In sommige delen van de rivier benadert de visdichtheid al de waarden van vóór het begin van de intensieve visserij.
Deze veranderingen zijn het resultaat van niet losse acties, maar van een systemisch beleid van de ‘grote bescherming van de Yangtze’. Vermindering van vervuiling, herstel van uiterwaarden en voortdurende monitoring hebben voorwaarden geschapen waaronder de natuur zelf het verloren evenwicht begon te herstellen.
Bijzonder veelzeggend is dat de successen niet alleen in cijfers worden gemeten, maar ook in het gedrag van de dieren: de dolfijnen spelen nu rond speciale onderzoeksschepen, en de steuren verkennen nieuwe paaiplaatsen. Dergelijke waarnemingen bevestigen dat de maatregelen werken en een langdurig effect sorteren.
De tienjarige ervaring van de Yangtze toont aan dat consequente inspanningen om het leefmilieu te herstellen de rivier haar oorspronkelijke bewoners kunnen teruggeven en hen voor toekomstige generaties kunnen behouden.
