In Biloxi, Mississippi, veranderde een gewone dinsdag plotseling in een aflevering van een surrealistische sitcom. Terry Taylor reed over de weg en zag plotseling een enorme bruine bal voor zich. "Een kinderbal", dacht hij. "Ik zal hem even weghalen, anders rijdt iemand eroverheen."
Hij stopte, stapte uit zijn auto, liep ernaartoe... en bleef stilstaan.
De bal knipperde met zijn ogen.
Het was een 27-kilogram Afrikaanse spoorschildpad. Een tien jaar oude dame met karakter. Afgaande op haar versleten schild, had ze al het nodige meegemaakt en was ze duidelijk niet van plan om iemands wegversperring te worden.
Taylor gaf later toe:
"Ik dacht dat ik een gewone bal zou optillen. Maar ze zat daar en keek me aan alsof ik haar geld schuldig was."
De schildpad had blijkbaar besloten om een klein uitstapje te maken. Ze wandelde door de buurt, genoot van de vrijheid en was misschien op zoek naar avontuur of gewoon naar lekkerder gras. Uiteindelijk werd ze ontdekt op het moment dat ze besloot om midden op de weg te gaan slapen, vermomd als sportartikel.
Nu verblijft de majestueuze reizigster in een plaatselijk schildpaddenopvangcentrum. Het personeel zoekt de eigenaar en zegt unaniem dat haar schild in uitstekende staat is - wat betekent dat de vorige eigenaren goed voor haar zorgden. Alleen hielden ze blijkbaar niet goed genoeg in de gaten dat ze geen ontsnappingspogingen deed op het niveau van "ik ben nu een bal".
De moraal van dit verhaal is simpel:
Als je een grote bruine bal op de weg ziet - schop hem dan niet haastig weg.
Het zou wel eens een schildpad kunnen zijn.
En ze zal je met zo'n minachting aankijken dat je je de rest van je leven schuldig zult voelen.
