Anneniz milyarlarca dolarlık bir servetin varisiyse ancak aristokrat büyükbabanız onun gençlik aşkını onaylamadığı için bir bakkal dükkanının arkasındaki derme çatma bir odada büyüdüyseniz ne yaparsınız? Medeni bir toplumda genelde mahkemeye başvurulur. Fakat "The Heir" (How to Make a Killing) filminin başkahramanı Beckett Redfellow, dava masraflarının çok yüksek, ömrün ise çok kısa olduğuna karar verir. Gerçi hayat, onun sayısız akrabası için bir hayli kısa sürecektir.
Yönetmen John Patton Ford, Amerikan rüyası ve kast toplumu üzerine şaşırtıcı derecede iğneleyici bir hiciv çekmiş. Karşımızda, Glenn Powell'ın o meşhur Hollywood gülümsemesiyle soyağacında adeta bir envanter çalışmasına giriştiği klasik bir gayrimeşru çocuk intikamı öyküsü var. Bahis konusu olan ise 28 milyar dolar ve New York banliyösündeki aile malikanesi. Emlak meselesini "doğal seçilim" yöntemiyle çözmeye kalkışan bir karaktere sempati duyabilir miyiz? Film, izleyiciyi farkında olmadan bu azimli tasfiyecinin tarafını tutmaya yönlendirecek kadar maharetli bir kurguya sahip.
Filmin ironisi, Beckett'ın kurbanlarının —şımartılmış zenginler, ikiyüzlü rahipler ve sahte sanatçılar— soğukkanlı bir katilden çok daha az acıma hissi uyandırması üzerine kurulu.
Powell ve Margaret Qualley'nin oyunculuk düeti, suç gerilimi ile absürt komedi arasındaki dengeyi mükemmel sağlıyor. Beckett rakiplerini saf dışı bırakmak için incelikli planlar yaparken, çocukluk arkadaşı Julia ise pragmatik bir şekilde gelecekteki kar paylarını hesaplıyor. Buradaki lüks kavramı parıltılı romantizmden arındırılmış: Dev mülkler birer mozoleyi andırıyor ve aile bağları, vasiyetnamenin adı geçtiği ilk anda kopuveriyor.
Film, 1949 yapımı kült İngiliz kara komedisi "Kind Hearts and Coronets"in modern bir uyarlaması niteliğinde. Yönetmen John Patton Ford ve A24 stüdyosu imzalı bu proje, mevcut medya piyasası için son derece gerçekçi ve güncel bir çalışma.
"The Heir", uzun vadede, dışarıdaki eğlencenin ardında açgözlülüğün doğasına dair ciddi bir diyaloğun gizlendiği o unutulmuş klasik kara mizah ruhunu ekranlara geri getiriyor. Toplum bir insanı yalnızca banka hesabının büyüklüğüne göre değerlendiriyorsa, o kişi ne kadar ileri gidebilir? Film ahlakçı cevaplar vermiyor; bunun yerine sınıfsal imtiyazlar cephesinin, saf ve katıksız bir halk tabakası küstahlığı karşısında nasıl yıkıldığını izlemeyi teklif ediyor.
