Wat doe je als je moeder de erfgename is van miljarden, maar jij bent opgegroeid in een bezemkast achter een supermarkt, simpelweg omdat je aristocratische grootvader haar jeugdliefde niet goedkeurde? In een beschaafde wereld is het gebruikelijk om een rechtszaak aan te spannen. De hoofdpersoon van de film How to Make a Killing, Beckett Redfellow, besluit echter dat de juridische kosten te hoog zijn en het leven te kort is. Dat leven blijkt overigens vooral voor zijn talrijke familieleden aan de korte kant te zijn.
Regisseur John Patton Ford heeft een verrassend scherpe satire afgeleverd op de Amerikaanse droom en de rigide klassenmaatschappij. Voor onze ogen ontplooit zich een klassiek wraakverhaal van een bastaard, waarbij Glen Powell met zijn eeuwige Hollywood-glimlach de inventarisatie van zijn stamboom ter hand neemt. Er staat 28 miljard dollar en een historisch familielandgoed in de buitenwijken van New York op het spel. Zijn we in staat om mee te voelen met een personage dat zijn huisvestingsprobleem oplost via een proces van natuurlijke selectie? De film slaagt erin het verhaal zo te vertellen dat de kijker onvermijdelijk partij begint te kiezen voor deze ondernemende liquidateur.
De ironie van de film berust op het feit dat de slachtoffers van Beckett — verwende rijkelui, schijnheilige dominees en pretentieuze kunstenaars — aanzienlijk minder sympathie opwekken dan de koelbloedige moordenaar zelf.
Het acteursduo Powell en Margaret Qualley bewaart een wankel evenwicht tussen een misdaadthriller en een absurde komedie. Terwijl Beckett ingenieuze manieren verzint om zijn concurrenten uit te schakelen, berekent zijn jeugvriendin Julia op pragmatische wijze de toekomstige dividenden. Luxe is hier ontdaan van elke vorm van gepolijste romantiek: de immense landhuizen ogen als mausoleums en familiebanden verscheuren zodra het testament ter sprake komt.
De film is een moderne remake van de Britse zwarte cultkomedie Kind Hearts and Coronets uit 1949. Dit project van regisseur John Patton Ford en studio A24 is volkomen reëel en uiterst relevant voor de huidige mediamarkt.
In wezen brengt How to Make a Killing de herinnering terug aan de klassieke zwarte humor, waarbij achter het oppervlakkige vermaak een serieus gesprek schuilgaat over de aard van hebzucht. Hoe ver is een mens bereid te gaan wanneer de samenleving hem uitsluitend beoordeelt op de dikte van zijn portemonnee? De film biedt geen moralistische antwoorden, maar nodigt uit om te kijken hoe de façade van standsgevoel en privileges bezwijkt onder de druk van pure, ongefilterde proletarische brutaliteit.
