«O benim en iyi halim» (özgün adı Alter Ego, 2026) — alışılmış Hollywood standartlarından ve tahmin edilebilir Amerikan senaryolarından çarpıcı biçimde ayrılan, renkli ve hakkıyla çılgın bir Avrupa komedisi. Yönetmenliği, ünlü «99 frank» hicvinin yazarları Nicolas Charlet ve Bruno Lavaine üstlenmiş; bu da filme baştan gereken alaycılık ve sürrealizm dozunu veriyor.
Hikâye, hayatı her ne kadar sakin olsa da tamamen sıradan geçen Alex Floutard'ın etrafında dönüyor. Yan komşuya kendisinin tıpatıp bir eşi, her bakımdan Alex'ten daha iyi ve daha başarılı biri taşındığında alışılmış rutin paramparça olur. Mükemmel komşu, başkarakter için kendi komplekslerinin ve derin kimlik krizinin canlı bir vücut bulmuş hali haline gelir. Yavaş yavaş gündelik kıskançlık paranoyaya dönüşür ve filmi psikolojik gerilim öğeleri taşıyan gerçek bir kara komediye çevirir.
Burada bayağı Amerikan slapstick'i ya da aşırı tatlı, ahlak dersi veren mutlu sonlar bulamazsınız. Bunun yerine seyircilere, insanın kıskançlığını, toplumsal başarı saplantısını ve kendini başkalarıyla karşılaştırma yolundaki o bitmek bilmeyen zehirli alışkanlığını keskin ve zarif bir biçimde alaya alan, kendine özgü Fransız absürt hicvi sunuluyor.
Oyunculuk özellikle dikkate değer. Laurent Lafitte çift rolünün üstesinden dâhice geliyor; sıradan, kompleksli bir küçük burjuva ile onun ürkütücü ölçüde «iyileştirilmiş» versiyonu arasındaki karşıtlığı ustalıkla gösteriyor. Ona muhteşem Blanche Gardin ve Olga Kurylenko eşlik ediyor; filme gereken cazibeyi ve karizmayı katıyorlar.
Bu film, plastik komedilerden yorulan ve hafif bir çılgınlık dokusu taşıyan zekice, ironik bir hikâye arayanlar için. İnsanı kendi öz değeri ve kendini kabullenmesi üzerine düşündürüyor; bunu da kahkaha ve hafif bir sinir tikiyle yapıyor.
Sonuç: puanımız 6.9/10 — bir kadeh şarap eşliğinde izlenmeye değer, sağlam, şık ve çok Avrupalı bir hiciv.
