Sincan'ın kurak bozkır ve çöllerindeki bitkiler, kuraklığa tek bir şablonla uyum sağlamazlar. Tüm organizmalarını tamamen yeniden yapılandırmak yerine, vücutlarının ayrı "parçalarını" —toprak üstü ve toprak altı kısımlarını— birbirinden bağımsız olarak değiştirirler.
Çin Bilimler Akademisi'nden bilim insanları, farklı yüksekliklerde ve farklı iklimlerde yüzlerce ot türünü inceledi. Otların esnek ve modüler bir strateji kullandığı ortaya çıktı. En kurak yerlerde yapraklar, suyu içeride tutmak ve güneşte kurumamak için kalınlaşır. Kurak topraklarda ise kökler, birim kütle başına daha ince ve daha uzun hale gelir. Bu, büyüme için minimum kaynak harcanmasını sağlarken aynı zamanda nem toplamak için maksimum alanı kapsamaya olanak tanır. Suyun biraz daha fazla olduğu yerlerde ise bitkiler köklerini uzatmak yerine, mevcut topraktan maksimum verimi alacak şekilde daha dallı budaklı hale getirirler.
Eskiden bitkilerin bir bütün olarak değiştiği, yani tepe kısmı kurursa tüm kök sisteminin de eş zamanlı olarak değiştiği düşünülürdü. Ancak araştırma şunu gösterdi: toprak üstü ve toprak altı kısımlar bağımsız modüller olarak çalışır. Yaprak boyutu, ana köklerin dayanıklılığı ve kalınlığı ile bağlantılıyken, suyu hızlı emme yeteneği ince yan köklere bağlıdır.
Bu süreçleri sadece sıcaklık ve yağışsızlık değil, aynı zamanda yerel "aracılar" da etkiler: topraktaki organik madde ve azot miktarı ile toprak mikroplarının aktivitesi.
Otların noktasal olarak uyum sağladığının anlaşılması, kurak bölgelerdeki ekosistemlerin küresel ısınmayı ve çölleşmeyi nasıl atlatacağını daha doğru tahmin etmeye yardımcı olacaktır.
