Prognozy Goldman Sachs dotyczące ropy naftowej na 2026 rok pokazują nie tyle niepewność metodologii, co wysiłek banku w celu objęcia szerokiego spektrum możliwych wyników w warunkach bezprecedensowej zmienności geopolitycznej.
W ciągu zaledwie czterech miesięcy Goldman trzykrotnie zmieniał prognozę na czwarty kwartał: z 80 USD na początku roku do 90 USD w czerwcu, wiążąc każdą zmianę z dynamiką konfliktu i odbudową eksportu z Zatoki Perskiej.
Skala obecnego kryzysu jest nieporównywalna z historycznymi odpowiednikami. W 2019 roku atak na saudyjskie rurociągi pozbawił rynek 5,7 mln baryłek dziennie – co doprowadziło do skoku ceny Brent o 8–10 USD za baryłkę w pierwszym dniu handlu. W 2026 roku zamknięcie Zatoki Perskiej wyeliminowało z globalnej podaży około 20% – uderzenie trzykrotnie do pięciokrotnie większe niż jakikolwiek konflikt po latach 70. XX wieku.
Międzynarodowa Agencja Energetyczna zakwalifikowała to jako największe zakłócenie dostaw w historii rynków ropy naftowej. Stojąc w obliczu takiej amplitudy, Goldman Sachs nie może po prostu przedstawić jednej prognozy – bank jest zmuszony zaoferować portfel scenariuszy, aby odzwierciedlić zarówno ryzyko pełnej eskalacji (która mogłaby podnieść ceny powyżej 110 USD), jak i prawdopodobieństwo stopniowego przywrócenia przepływów.
Strukturalnie rynek ropy naftowej w 2026 roku zdeterminowany jest zależnością globalnych dostaw od kilku wąskich gardeł w regionie Zatoki oraz zdolnością OPEC+ do kontrolowania wolumenów. Historyczne analogiczne sytuacje po 2019 roku pokazały, że nawet krótkotrwałe zakłócenia krytycznej infrastruktury prowadzą do trwałego wzrostu cen poprzez zwiększenie premii za ryzyko geopolityczne, podczas gdy nadwyżka podaży jest szybko gaszona przez kwoty. Dzisiejsze ograniczenia instytucjonalne – sankcje, logistyka i budżety krajów produkujących – sprawiają, że szybkie zwiększenie wydobycia jest mało prawdopodobne bez rozładowania napięć politycznych.
Obecnie sytuacja kształtuje się na zasadzie wielopoziomowej konfrontacji: z jednej strony rozmowy o przywróceniu eksportu i ulgi w sankcjach dla Iranu (USA wydały 60-dniowe zezwolenie na handel irańską ropą w czerwcu 2026), z drugiej strony trwałe spowolnienie popytu w Azji i Europie z powodu wysokich cen detalicznych paliw i niepewności logistycznej. Ryzyko geopolityczne ma przy tym większą wagę: może ono w jednej chwili usunąć z rynku miliony baryłek lub przywrócić je w ciągu tygodni, podczas gdy popyt reaguje z kilkumiesięcznym opóźnieniem i nie może szybko się przestawić przy takich skokach cen.
Ukryta warstwa sytuacji – interesy samych banków w liczbach. Goldman Sachs i podobne instytucje dostarczają klientom portfel scenariuszy nie tyle z ambicji, co z praktycznej konieczności: są one potrzebne do zarządzania ryzykiem klientów i uzasadniania pozycji handlowych.
Wewnętrzny konsensus analityków Goldman mniej więcej pokrywa się z publicznym przypadkiem bazowym – przedział 80–90 USD na koniec roku, jednak skrajne punkty przedziału (60 USD dla ekstremalnego, szybkiego odbicia, 115–120 USD przy zerwaniu negocjacji) są celowo poszerzone, aby zachować reputację w warunkach najwyższej zmienności i uzasadnić pozycje hedgingowe.
Najbardziej prawdopodobny wynik do końca 2026 roku – cena Brent w przedziale 80–90 USD za baryłkę. Ten poziom wynika z umiarkowanego odbudowania eksportu z Zatoki (około 50–60% wolumenów sprzed projektu), utrzymania obecnych kwot OPEC+ i braku gwałtownej eskalacji, ale także bez pełnej normalizacji logistyki przez Cieśninę Ormuz.
Mechanizm: ryzyka geopolityczne pozostaną wbudowane w ceny poprzez premię za niepewność, ale katastrofalne rozszerzenie nie nastąpi; popyt ekonomiczny pozostanie stłumiony z powodu wysokich cen paliw i spowolnienia wzrostu w Azji i Europie – czynniki zdolne utrzymać ceny w dolnej połowie przedziału.
Dwa najsilniejsze kontrargumenty – nagłe zaostrzenie konfliktu (mogące podnieść ceny do 115–120 USD, jeśli zniszczenia dotkną główne węzły eksportowe) i gwałtowne zwiększenie wydobycia poza OPEC+ oraz aktywne przywrócenie eksportu z Iranu (mogące obniżyć ceny do 65–70 USD). Oba scenariusze wymagają zdarzeń wykraczających poza obecny przypadek bazowy, ale oba są już uwzględnione w cenach poprzez premie opcyjne.
Kluczowy wskaźnik, który pokaże trafność prognozy już w najbliższych 4–8 tygodniach – dynamika rzeczywistych wolumenów eksportu z Zatoki Perskiej (a nie kwot OPEC+, które stały się mało znaczące w warunkach ograniczeń fizycznych) oraz wolumen przywróconych przepływów przez alternatywne trasy (morskie szlaki i rurociągi omijające Cieśninę Ormuz). Jeśli wolumeny zaczną rosnąć stabilnie, bez nowych zakłóceń, na tle poprawy warunków ubezpieczeniowych dostaw, a ceny ustabilizują się w korytarzu 80–85 USD na fali osłabienia premii za ryzyko – potwierdzi to bazowy scenariusz odbudowy popytu przy kontrolowanej podaży.
Ostateczna rada: śledźcie właśnie fizyczne wolumeny eksportu z kluczowych portów i dynamikę przepływów tankowców przez Oman, a nie tylko oficjalne oświadczenia banków i OPEC+. Daje to dokładniejszy sygnał o tym, czy globalna równowaga naftowa faktycznie się odbudowuje, czy też utknęliśmy w stanie niepewności z podwyższoną premią za ryzyko geopolityczne.
