Doktor Alex Żaworonkow w artykule dla gazety „Asz-Szark al-Awsat” twierdzi, że sztuczna inteligencja otwiera nowe horyzonty w badaniach nad długowiecznością, dostarczając narzędzi do precyzyjnego identyfikowania potencjalnych interwencji i oceny ich wpływu na organizm człowieka.
Zdaniem autora niedawne publikacje jego zespołu w czasopismach Cell i Nature Biotechnology pokazują, jak sztuczna inteligencja pomaga wyznaczać cele lekowe w biologii starzenia się i integrować „pomiary starzenia” z analiz krwi w badaniach klinicznych leków tworzonych za pomocą algorytmów.
Żaworonkow podkreśla: choć nie można twierdzić, że konkretny lek już komukolwiek przedłuży życie, prace te wskazują na obiecującą przyszłość opracowywania leków, w której sztuczna inteligencja identyfikuje kandydatów, a równolegle bada się ich wpływ na procesy starzenia się i na choroby docelowe.
Sztuczna inteligencja, zauważa ekspert, znacznie poszerza zakres tego, co naukowcy mogą odkryć i zmierzyć, jednak decydującą rolę wciąż odgrywają rygorystyczne eksperymenty laboratoryjne i kliniczne, które potwierdzają rzeczywiste korzyści dla zdrowia.
Autor rozdziela dwa rytmy odkrywania leków: szybki obliczeniowy, w którym sztuczna inteligencja analizuje dane, generuje struktury i proponuje eksperymenty, oraz powolny biologiczny, wymagający syntezy cząsteczek, sprawdzenia dostarczania do tkanek, oceny bezpieczeństwa i prowadzenia badań na ludziach.
Jako przykład Żaworonkow podaje lek rentosertyb, opracowany na idiopatyczne zwłóknienie płuc: sztuczna inteligencja pomogła znaleźć cel biologiczny i stworzyć cząsteczkę, i już po 18 miesiącach uzyskano kandydata przedklinicznego — zauważalny krok naprzód w porównaniu z tradycyjnymi terminami.
W końcu ekspert formułuje ambitne dążenie: jego zdaniem sztuczna inteligencja może ostatecznie przyczynić się do podwojenia średniej długości życia człowieka, choć dziś pozostaje to celem, a nie udowodnioną prognozą; obecna możliwość to tworzenie skuteczniejszych leków i infrastruktury do ich weryfikacji.
