Wieloletnie badanie, którego wyniki opublikowano w czasopiśmie „JAMA Network Open” (Pet Ownership, Living Alone, and Cognitive Decline Among Adults 50 Years and Older), wykazało, że posiadanie zwierząt domowych wiąże się ze spowolnieniem osłabienia zdolności poznawczych u osób powyżej 50. roku życia. Praca ta opiera się na danych z długoterminowych obserwacji i wskazuje na trwały związek między obecnością pupila w domu a utrzymaniem sprawności umysłowej.
Uczestnicy badania, którzy opiekowali się psami lub kotami, wykazywali wolniejsze pogarszanie się werbalnych zdolności poznawczych, pamięci słownej oraz płynności słownej w porównaniu z osobami niemającymi zwierząt. Różnica ta utrzymywała się nawet po uwzględnieniu czynników takich jak wiek, poziom wykształcenia czy wyjściowy stan zdrowia.
Codzienna opieka nad czworonogiem – obejmująca spacery, karmienie i zabawę – zapewnia regularny wysiłek fizyczny oraz umysłowy. Taka rutyna najprawdopodobniej wspiera neuroplastyczność mózgu i redukuje ryzyko izolacji społecznej, która jest czynnikiem przyspieszającym zmiany poznawcze.
Szczególnie wyraźny efekt zaobserwowano u osób mieszkających samotnie, dla których zwierzę stawało się motywacją do zachowania struktury dnia i zaangażowania emocjonalnego. Naukowcy podkreślają jednak, że nie mamy tu do czynienia z bezpośrednią relacją przyczynowo-skutkową, lecz z istotną statystycznie korelacją wymagającą dalszych analiz.
Uzyskane wyniki są zbieżne z wcześniejszymi doniesieniami na temat korzyści, jakie kontakt ze zwierzętami niesie dla zdrowia psychicznego. W dobie starzejącego się społeczeństwa podobne obserwacje mogą realnie wpłynąć na przyszłe zalecenia dotyczące profilaktyki zaburzeń poznawczych.
Choć badanie nie daje podstaw, by traktować zwierzę jako lekarstwo, dowodzi ono, że obecność pupila w domu może być jednym z istotnych elementów wspierających dobrostan poznawczy w dojrzałym wieku.
