Voor de kust van Dover hebben duikers een fles Guinness Extra Stout uit 1864 van de zeebodem gehaald. Deze lag tussen de lading van een gezonken schip en bracht ruim anderhalve eeuw onder water door.
Het meest interessante hier is niet eens de vraag of het nog drinkbaar is.
Onderzoekers zijn veel meer geïnteresseerd in de gist en de samenstelling van de oude stout. Als er in de fles nog bruikbare micro-organismen aanwezig zijn, kunnen wetenschappers beter begrijpen hoe Guinness smaakte in het Victoriaanse tijdperk en misschien zelfs proberen de historische smaak te recreëren.
Volgens mediaberichten waren er mogelijk ook andere Guinness-flessen aanwezig op de plek van de scheepswrak. Het schip zonk in 1864 na een aanvaring voor de Engelse kust.
De uitspraak dat het bier na 162 jaar “nog steeds drinkbaar” is, klinkt effectief, maar moet met voorzichtigheid worden benaderd. De fles heeft inderdaad de vloeistof behouden, maar dit betekent geenszins dat iemand aanraadt deze te openen en te proeven. De inhoud is in de eerste plaats van belang voor onderzoekers.
Maar het verhaal zelf is bijna perfect.
Het bier werd gebrouwen tijdens het bewind van koningin Victoria. Vervolgens begon het aan een zeereis, het schip zonk, oorlogen kwamen en gingen, generaties en technologieën veranderden – en de Guinness-fles lag al die tijd op de zeebodem.
En nu, 162 jaar later, is ze weer boven water.
Mogelijk is dit een van de langste reizen in de biergeschiedenis – van de brouwerij tot een mogelijke volgende brouwsel.
