Voor het eerst ter wereld werd een grootschalige test uitgevoerd met drijvende wetlands bij waterzuiveringsinstallaties. Op Phillip Island in de deelstaat Victoria, Australië, werd een platform met inheemse planten in een afvalwaterlagune geplaatst.
Het tweejarige experiment werd uitgevoerd door onderzoekers van RMIT University samen met Westernport Water en CSIRO. Het platform van ongeveer 330 vierkante meter — zo groot als anderhalve tennisbaan — werd beplant met riet en zegge.
De wortels van de planten hingen in het water en creëerden een omgeving voor microben. Juist zij, en niet de verwijdering van voedingsstoffen, vormden de sleutel tot de vermindering van de uitstoot.
De resultaten toonden aan: de totale uitstoot van broeikasgassen daalde met ongeveer 30 procent in vergelijking met de controlelagune. De CO₂-uitstoot daalde met 36 procent, die van methaan met 66 procent.
De daling trad al vier tot zeven maanden na de installatie op. Ook het stikstofgehalte nam met 18 procent af.
Afvalwater levert een aanzienlijke bijdrage aan de wereldwijde uitstoot van methaan en distikstofoxide. De natuur bood hier een eenvoudige oplossing zonder ingewikkelde technologie.
Kan een dergelijke aanpak worden opgeschaald naar andere regio's en soorten wateren? Onderzoekers testen de constructie al in boerderijvijvers in de regio Bass Coast.
Drijvende wetlands passen gemakkelijk in bestaande lagunes. Dit opent de weg naar decarbonisatie van de watersector met behulp van natuurlijke oplossingen.
Het project ondersteunt de doelstellingen van de deelstaat Victoria om tegen 2035 koolstofneutraal te zijn. Verdere tests zullen uitwijzen hoe breed de methode kan worden toegepast.
