De Universiteit van Arizona presenteerde in augustus 2026 het AURAL-Pet-systeem — de eerste wetenschappelijk onderbouwde methode om te analyseren hoe mensen in het dagelijks leven met hun huisdieren praten. Het is een gezamenlijke ontwikkeling van Dr. Emily Bray van het College of Veterinary Medicine, promovenda Dara Jonkoski van het Department of Psychology en professor Matthias Mehl, die ook de mobiele app voor opnames ontwikkelde die aan het onderzoek ten grondslag ligt.
Het systeem is een checklist met categorieën van interactie: lof, vragen, commando's, uitingen van frustratie, het gebruik van koosnaampjes en andere vormen van diergerichte spraak. De onderzoekers gebruikten de EAR-app (Electronically Activated Recorder) — een instrument dat op willekeurige momenten van de dag geluid opneemt, waardoor authentieke, niet-geënsceneerde voorbeelden van dagelijks gedrag worden verkregen. Het team analyseerde 5072 audioclips van 240 deelnemers van verschillende leeftijden en geslachten. De resultaten waren onverwacht: ongeveer een tiende van de totale spreektijd van eigenaren gaat naar communicatie met hun huisdieren, en de gespreksstijl blijft daarbij zeer individueel. Sommige eigenaren gebruiken bijvoorbeeld constant de roepnamen van hun huisdieren, anderen nooit.
De betrouwbaarheid van de AURAL-Pet-methode is bevestigd door grondige controle: twee onafhankelijke codeerders beoordeelden 22 van de 23 variabelen consistent. Dit maakt het mogelijk om objectief feitelijk gedrag vast te leggen in plaats van te vertrouwen op subjectieve rapporten van eigenaren. Het systeem kan momenten van echte verbondenheid vastleggen — wanneer een huisdier een gesprekspartner wordt na een zware werkdag of een katalysator voor communicatie met andere mensen. Zoals Dr. Bray opmerkte, kan een huisdier ofwel een sociale partner vervangen, ofwel fungeren als sociale katalysator die interactie tussen de eigenaar en andere mensen initieert.
De onderzoekers passen AURAL-Pet al toe in het C.A.R.E.-project, waarin ze de geestelijke gezondheid en het welzijn bestuderen van mensen ouder dan 60 jaar. Dit opent een nieuw perspectief voor het begrijpen van vragen die de wetenschap al lang bezighouden: waarom huisdieren bij sommige eigenaren eenzaamheid en depressie merkbaar verminderen, terwijl het effect bij anderen minimaal of afwezig is. De onderzoekers veronderstellen dat verschillen in de manier van communiceren met dieren dit raadsel kunnen verklaren, door individuele interactiepatronen bloot te leggen die het welzijn beïnvloeden.
De publicatie in het tijdschrift Frontiers in Psychiatry is een eerste stap naar een objectievere bestudering van de relatie tussen eigenaren en hun huisdieren. Nu kunnen wetenschappers specifieke gesprekspatronen direct koppelen aan indicatoren van geestelijke gezondheid, zonder de subjectiviteit van vragenlijsten. Zoals Dr. Bray benadrukte, is het vermogen om directe gegevens te verkrijgen over feitelijk menselijk gedrag precies wat onderzoekers van menselijk gedrag nodig hebben. Het systeem is nu openbaar beschikbaar voor andere onderzoekers, wat een impuls kan geven aan nieuwe projecten in de psychiatrie, psychologie, gerontologie en in het algemeen de wetenschap van mens-dierrelaties.
